Opgebiecht: mijn man en ik willen alles anders doen dan onze ouders

Er werd bij ons thuis nauwelijks gepraat over gevoelens. De regels waren streng en er was geen ruimte voor uitzonderingen. Ruziemaken mocht eigenlijk niet, want tegenspraak werd simpelweg niet geduld. Mijn man heeft een bijna identieke jeugd gehad. Nu we zelf kinderen opvoeden, voelen we elke dag hoe belangrijk het voor ons is om te kiezen voor een opvoeding anders dan onze ouders. Dat we ons gezin alles willen geven wat wij vroeger misten. 

We hebben nog contact met onze ouders. We vieren kerst, Pasen, verjaardagen. Maar verder houden we het allebei zo beperkt mogelijk. Ik ga vaak met een naar gevoel bij ze weg. Er zijn altijd opmerkingen, bemoeienissen over onze opvoeding of gewoon meningsverschillen die meteen de sfeer drukken. Iedere keer probeer ik de lieve vrede te bewaren, maar denk ik daarna: ik ben blij dat wij het anders doen. Dat we hebben geleerd dat het wel anders kan.

Bij mijn man is het precies hetzelfde: een liefdeloze, kille sfeer waar alleen koetjes-en-kalfjesgesprekken worden gevoerd. Nooit iets dat ergens over gaat. Hoe hij ondanks dat is uitgegroeid tot zo’n emotioneel wijze man, vind ik echt een wonder. Maar ik ben vooral dankbaar dat hij de vader is van onze kinderen, en dat wij samen een heel nieuw begin kunnen maken.

Heb jij ook iets op te biechten? Vul dan deze enquête (anoniem) in.