Opgebiecht: ik schaam me nog steeds voor wat ik deed toen mijn kind iets had gestolen

Ik las het tussen het koken en de chaos door. Ik riep naar mijn dochter (7): “Heb jij stickers meegenomen uit de klas?” “Nee.” En ik geloofde haar. Of beter: ik had geen energie om zelf te gaan zoeken. Dus ik appte terug: “Hier niets gevonden.” Maar ik had helemaal niet gekeken.

Een week later vroeg de juf het opnieuw. Dit keer iets dringender. “Ik hoop echt dat iedereen even goed checkt. Het gaat om speciale stickervellen.” En wéér keek ik niet in haar tas, of onder haar bed. Ik typte opnieuw: “Ook hier niets.” Twee keer, zonder ooit echt gezocht te hebben. Ik schaam me kapot nu ik het typ, maar ik was superdruk. 

Het was pas weken later dat ik haar kamer opruimde. Zo’n grote opruimronde. En daar lagen ze: vier glimmende stickervellen, nog helemaal nieuw. Mijn hart bonkte in mijn keel. Ik wist het meteen, dit waren ze. Ik riep haar. Ze kwam binnen, zag mijn gezicht en begon al te huilen voordat ik iets zei. “Ik wilde ze gewoon hebben. Ik zou ze terugleggen.”

Alsof het universum gevoel voor timing had, stuurde de juf diezelfde week nóg een bericht. “De stickervellen zijn helaas nog steeds niet terecht. Mochten ze toch ergens zijn opgedoken, laat het me alsjeblieft weten.” Ik staarde naar mijn scherm. Ik had kunnen typen: “Ze liggen hier. Het spijt me. Ik had beter moeten kijken.” Maar ik voelde alleen maar schaamte, dus deed ik het weer. “Hier helaas ook niets.”

En daar zat ik. Met mijn volwassen excuses en mijn angst voor oordeel. Mijn behoefte om niet “dat gezin” te zijn. Zij had iets gepakt wat niet van haar was. En ik koos er bewust voor om te liegen. De stickervellen heb ik in de prullenbak gegooid en ik probeer dit hele voorval zo hard mogelijk te vergeten. Ben ik nu een slechte moeder? 

Heb jij ook iets op te biechten? Vul dan deze enquête (anoniem) in.

Lees ook

Opgebiecht: Ik hoopte stiekem dat het een miskraam zou worden