Nieuwe docu onthult pijn moeder Vlaardings pleegmeisje: “Het zijn monsters”

Angst

In de documentaire volgen we drie moeders van wie de kinderen bij John en Daisy werden geplaatst. Hun namen zijn gefingeerd. Sommige betrokkenen zijn onherkenbaar in beeld gebracht. Maar hun emoties, die zijn echt. 

Moeder Lize vertelt over haar zoon, het eerste pleegkind in het gezin. Daarna volgen ook twee Syrische jongens. Moeder Amira beschrijft hoe ze haar zoons aan de telefoon kreeg: “Ik zag angst in de ogen van mijn kinderen. Ik vertrouwde het niet en wilde mijn kinderen zien.” Tijdens een bezoekmoment wordt een gesprek met haar oudste zoon opgenomen. Hij durft niet eerlijk te praten. “Dan worden John en Daisy boos.” Hij vertelt over straf, klappen en hoe angstig hij was. 

Later spreekt hij over een hondenhok waarin hij ’s nachts naakt moest slapen als straf. Na dat gesprek worden de jongens weggehaald. Er zou een melding zijn gedaan bij Veilig Thuis. Maar volgens moeder Amira werd er geen aangifte gedaan. “Zij hebben mijn kinderen daar geplaatst. Ze zijn medeverantwoordelijk.”

Het Vlaardingse pleegmeisje

Omdat eerdere signalen niet tot een definitieve stop leidden, kwamen er nieuwe pleegkinderen in huis. Onder wie het Vlaardingse pleegmeisje en haar zusje. Al snel waren er zorgwekkende signalen. De meisjes werden kaalgeschoren vanwege luizen. De jongste werd eind 2023 teruggeplaatst bij haar moeder, maar de oudste bleef. Volgens betrokkenen werd haar wereld steeds kleiner. Ze at niet meer mee, deed niet mee aan uitjes en werd buitengesloten in het gezin. “Op een gegeven moment was er geen leven meer buiten haar slaapkamer,” vertelt een verhoorspecialist in de documentaire.

Uit onderzoek naar WhatsApp-berichten tussen de pleegouders blijkt dat de situatie steeds verder escaleerde. Er wordt gesproken over opsluiten in een kooi en stroomdraden. In de rechtszaal probeert John uit te leggen wat de aanleiding was. Hij zegt dat het meisje zichzelf pijn zou hebben gedaan en uit het raam wilde springen. “Daar ben ik de realiteit verloren. Ik zag niet meer wat goed of fout was.” Voor haar moeder is er geen nuance meer. In tranen zegt ze: “Het zijn monsters. Het zijn geen mensen.”

Hoe kon dit gebeuren?

Wat deze documentaire zo confronterend maakt, is niet alleen wat er achter gesloten deuren gebeurde. Hoe kan het dat er signalen waren, maar nieuwe plaatsingen toch doorgingen? Wie voelde zich verantwoordelijk? En wie had moeten ingrijpen? Als moeder kijk je hier niet neutraal naar, je voelt het in je buik. De gedachte dat je kind ergens moet zijn waar het niet veilig is, is de ergste nachtmerrie die er bestaat.

Voel je je onveilig of maak je je zorgen om een kind? Veilig Thuis is 24/7 bereikbaar via 0800-2000. Bij direct gevaar bel je 112.