Moeders van Marit en Tycho uit Over Mijn Lijk vertellen hoe ze verder leven zonder hun kind

“Rouwen en gelukkig zijn bestaan naast elkaar”

Marit overleed een half jaar geleden, Tycho een jaar geleden. Voor Ingrid voelt het verdriet nog rauw. “Van de ene minuut op de andere kan ik heel emotioneel worden. Soms gaat het goed en op andere momenten totaal niet. Wat ik ingewikkeld vind, is dat ik het soms ook leuk kan hebben. Alsof ik mezelf dat nog niet helemaal gun.”

Daniela herkent dat gevoel. “Rouwen is heel complex. De ene dag gaat het goed en de andere dag lig je volledig in scherven op de grond. Maar verdriet en geluk kunnen naast elkaar bestaan. Het ene moment huil ik om Tycho en een minuut later moet ik lachen om iets wat hij ooit zei of deed.”

Het gat

Na het overlijden van een kind komt er vaak eerst een periode waarin alles draait om de uitvaart. Daarna valt die drukte weg. En juist dan komt het besef. “Na de uitvaart viel ik echt in een gat”, vertelt Daniela. “Ik wist niet wat ik met mezelf aan moest. Het was totale ontreddering.” Ook Ingrid herkent dat gevoel. “Die zorgrol valt ineens weg.”

Beide moeders spreken ook eerlijk over iets waar weinig ouders zich hardop over durven uit te spreken: de opluchting die soms volgt nadat een langdurig ziek kind overlijdt. Niet omdat het verdriet minder wordt, maar omdat de constante angst, spanning en zorg wegvallen. “Ik zou alles geven om Marit terug te krijgen”, zegt Ingrid. “Maar tegelijkertijd zijn alle zorgen weg.”

Daniela begrijpt precies wat ze bedoelt. “Alle pijn, alle angst die je daarvoor hebt gehad, je zou het allemaal opnieuw doen om je kind terug te krijgen. Maar het is wel zo dat die voortdurende zorg ineens stopt.”

Een toekomst die er anders uitziet

Voor Ingrid veranderde niet alleen haar dagelijks leven, maar ook haar toekomstbeeld. Marit was haar enige kind. “Ik zal nooit oma worden. Dat vind ik moeilijk. Mijn hele toekomst ziet er anders uit.”

Tegelijkertijd merkt ze dat haar verlies haar kijk op het leven heeft veranderd. “Niks is meer echt belangrijk. Het allerergste wat mij kon overkomen, is al gebeurd. Daardoor maak ik me over veel dingen niet meer druk.” Daniela probeert Tycho op haar eigen manier te blijven eren. Zo richtte de familie een stichting op om onderzoek naar zijn zeldzame vorm van darmkanker mogelijk te maken. “We proberen door te gaan met dingen die hij zelf ook belangrijk vond.”

Sterker dan je denkt 

Beide moeders hopen dat andere ouders die een kind verliezen weten dat er geen goede of verkeerde manier van rouwen bestaat. “Ik dacht altijd dat ik niet verder zou kunnen leven als een van mijn kinderen zou overlijden”, vertelt Daniela. “Dat ik er zelf ook naast kon gaan liggen. Maar uiteindelijk ontdek je dat je veel sterker bent dan je ooit had gedacht.”