Beeld: Canva

Nova Mulder

Redacteur

Je zit midden in een driftbui. Tranen, geschreeuw, alles erop en eraan. Je hebt al drie keer rustig geprobeerd, één keer iets minder rustig, en ergens daartussen ben je jezelf ook een beetje kwijtgeraakt. En dan zie je op TikTok een nieuwe trend: een moeder die gewoon “Jessica” zegt… en haar kind stopt met huilen.

De video’s gaan viral, ouders proberen het massaal en ineens is daar dé nieuwe parenting-hack waar iedereen het over heeft. Maar werkt dit echt? Of willen we het gewoon heel graag geloven omdat we allemaal wel eens zo’n moment hebben waarop niets meer helpt?

Waarom “Jessica” ineens werkt

Wat hier gebeurt, heeft eigenlijk weinig met “Jessica” zelf te maken. Het draait om verrassing. Je kind zit midden in een emotionele uitbarsting en verwacht een bepaalde reactie van jou. Troosten, corrigeren, misschien zelfs een beetje frustratie terug. En dan doe jij… iets totaal anders. Je roept een naam die je kind niet kent.

Dat zorgt voor een korte mentale pauze. Een soort glitch in hun hoofd. Even stopt alles, want hun brein schakelt van emotie naar nieuwsgierigheid. “Huh, wie is Jessica?”

In de psychologie wordt dit een pattern interrupt genoemd. Je doorbreekt het patroon waar je kind in vastzit. Dat principe wordt vaker gebruikt, ook buiten opvoeding. Denk aan iemand die ineens fluistert in plaats van praat, of een grap maakt op een onverwacht moment. Het haalt je even uit je emotie.

Bij kinderen werkt dat extra sterk, omdat ze nog volop leren hoe ze met gevoelens omgaan. Hun systeem kan simpelweg even vastlopen. En een onverwachte prikkel kan net genoeg zijn om daaruit te komen.

Klinkt leuk, maar werkt het ook in het echte leven?

Er zijn ouders die zweren dat hun kind meteen stilvalt. Gewoon, klaar. Alsof iemand op pauze drukt. Maar er zijn er net zo goed die een blik terugkrijgen van: wat dóe jij?

En dat is logisch. Want zodra het verrassingseffect weg is, verliest het ook z’n kracht. De tweede of derde keer denkt je kind: oh ja, daar heb je “Jessica” weer.

Wat wel blijft hangen, is het idee erachter. Je hoeft niet altijd harder te praten of meer uit te leggen. Soms werkt iets onverwachts beter dan nog een keer “stop nou”.

Dus… moet je nu “Jessica” gaan roepen?

Als je er middenin zit en niets helpt, waarom niet. Je hebt weinig te verliezen.

Maar zie het niet als dé oplossing. Zie het als een reminder dat opvoeden soms verrassend simpel kan zijn. Dat je niet altijd het perfecte antwoord hoeft te hebben, maar wel mag experimenteren. Of je nou “Jessica” zegt, een gek geluid maakt of ineens begint te fluisteren… als het je kind even uit die emotie haalt, heb je al gewonnen.