
Beeld: Maxx en June Kraamzorg
Mercedes kreeg haar kindje zonder partner: “Ik was zwanger en had een gebroken hart”
Een zwangerschap stel je je vaak samen voor: samen zwanger worden, samen naar echo’s en samen aftellen naar de geboorte. Voor Mercedes liep het anders. Tijdens haar zwangerschap werd duidelijk dat Mercedes haar kindje zonder partner zou krijgen. Het werd een moeilijke periode, met veel stress, verdriet en onzekerheid. Maar ondertussen groeide er iets in haar buik dat haar de kracht gaf om door te gaan.
Zwanger zonder partner
Voor Mercedes liepen dingen sinds het begin van de zwangerschap anders dan ze zich had voorgesteld. “Het perfecte plaatje dat ik altijd in haar hoofd had gehad, moest ik loslaten. Dat vond ik op dat moment heel erg. Maar het gevoel dat ik het écht alleen moest doen, heb ik uiteindelijk niet gehad. It takes a village to raise a child en zo voelde het ook echt. Ik heb heel veel lieve mensen om me heen die een enorme steun zijn geweest.”

“Ik schaamde me enorm en bang was voor reacties. Ik moest naar buiten, maar eigenlijk wilde ik alleen maar binnen zitten”

Een zware zwangerschap en een gebroken hart
De zwangerschap zelf was allesbehalve makkelijk. “Ik was verdrietig, had een gebroken hart en had veel stress over de situatie. Ik voelde me ook schuldig dat ik er niet in geslaagd was om mijn kleintje het perfecte plaatje te geven. Daarnaast had ik een hele zware zwangerschap. Ik heb bijna iedere dag overgegeven. Daardoor had ik echt ondersteuning nodig.”
Die steun kreeg ze gelukkig van verschillende kanten. “Mijn buren en vriendinnen hielpen met boodschappen doen en spullen naar boven sjouwen. Mijn moeder ging mee naar alle verloskundige afspraken en mijn vader ging mee naar het ziekenhuis als ik weer opgenomen moest worden. Ook hebben mijn vriendinnen me geholpen met mijn babyuitzet verzamelen. Door het verdriet had ik daar lange tijd geen headspace voor. Mijn vriendinnen hebben me daar enorm bij geholpen. Mijn omgeving heeft me echt overeind gehouden.”
Opgeven was geen optie
De liefde voor haar kindje gaf haar de kracht om door te gaan. “Ik wilde hem het allerbeste geven. Er waren ook andere verantwoordelijkheden die gewoon doorliepen. Ik ben ondernemer en daarmee volledig verantwoordelijk voor mijn eigen salaris en voor het salaris van mijn werknemers. Dat betekende dat alles moest blijven draaien, ook in een periode waarin het leven zwaarder voelde. Mijn motivatie en enthousiasme veranderden soms in pure discipline.”
Schaamte en verdriet
Mercedes vond het moeilijk om over haar situatie te praten. “Ik schaamde me enorm en bang was voor reacties. Ik moest naar buiten, maar eigenlijk wilde ik alleen maar binnen zitten. Ik was bang dat ik geen grip had op mijn verdriet.”
Toch kreeg ze steeds een beetje meer controle over haar leven. Zo vond ze dankzij een vriendin een nieuwe woning. “Ik dacht eigenlijk dat ik die niet zou kunnen krijgen, maar besloot toch uit te zoeken wat er mogelijk was. Een paar weken later kreeg ik de sleutel. Dat gaf me weer het gevoel dat ik zelf iets bereikt had en daardoor voelde ik me ook weer krachtiger worden.”

“It takes a village to raise a child en zo voelde het ook echt. Ik heb heel veel lieve mensen om me heen die een enorme steun zijn geweest”

Een nieuw hoofdstuk
Inmiddels is haar zoon Niek geboren en is haar leven opnieuw veranderd. “Niek is echt zo’n schatje. Het gaat heel goed met ons. Elke keer als ik naar hem kijk, voel ik zo’n enorm geluksgevoel. Tijdens de zwangerschap was ik soms bang dat alle stress en verdriet invloed zouden hebben op hem. Gelukkig is hij een heel relaxt mannetje dat heel veel lacht.”
Omdat ze ondernemer is, bestaat er voor haar niet echt zoiets als verlof. “Mijn inkomen moet ik zelf verdienen en ik moet ook controle houden op lopende projecten. Sommige dingen kan ik nog niet uitbesteden. Hierdoor heb ik ook al weer best wat te doen.”
Het verdriet een plek geven
Mercedes heeft zich enorm eenzaam gevoeld tijdens de zwangerschap. “Dat waren hele zware momenten. Maar sinds Niek er is, heb ik dat eigenlijk helemaal niet meer gevoeld. Ik heb echt de tijd genomen om mijn gebroken hart en mijn verdriet te voelen. Ik heb me een periode afgezonderd van de buitenwereld. Ik voel nu dat het me gelukt is om dat verdriet al vóór de geboorte een plek te geven. Ik voel eindelijk weer heel veel positiviteit in mijn leven.”
Wat ze haarzelf toen had willen zeggen
Als ze terugkijkt naar het begin van haar zwangerschap, had ze zichzelf willen geruststellen. “Pak je rust, laat je verdriet toe, rust goed uit en blijf doorgaan. Er komt licht aan het einde van de tunnel. Vertrouw op jezelf. Je gaat vrede met de situatie vinden en alle kracht vinden die je nodig hebt. Je kunt dit. Ondanks de zware zwangerschap zit ik nu op een enorme blauwe wolk en voel ik weer hoeveel kracht er in me zit.”
Benieuwd naar Mercedes? Vanuit haar eigen ervaring blijft ze positief licht schijnen op de situatie en neemt ze haar volgers mee in haar reis als ondernemer en alleenstaande moeder. Volg haar op Instagram via @mercedesroggen.
“Ik wist meteen: ik wil haar niet kwijt”: Susanne over haar dochter met syndroom van Down
PRAAT MEE MET ANDERE Mama’s in de community
Kom in contact met (aanstaande) ouders, word lid van een geboorteclub en blijf op de hoogte van de ontwikkeling van je kind.
Jessica kreeg te horen dat haar baby niet zou overleven
Ina werd moeder zonder partner: “Voel me compleet”
Beau heeft chronische hoofdpijn: “Gegil van mijn dochter komt keihard binnen”
BIQgOvMnkszMWDax
aYYeuInmYyCCVhbmnvgNmGZg