Lotte kiest bewust voor één kind (en dat snappen mensen maar niet)

“Wanneer komt tweede?”

Wanneer mensen vragen wanneer de tweede komt, voelt Lotte toch een soort schuldgevoel. “Alsof ik een tweede moet nemen om anderen blij te maken. Alsof ik mijn kind tekortdoe door het bij één te houden. Het voelt soms alsof een gezin met één kind minder ‘compleet’ is. Of alsof mensen denken dat het uit gemakzucht is.”

Slaaptekort

Die keuze ontstond niet zomaar. “Leo heeft er meer dan een jaar over gedaan om redelijk te slapen, hij werd elke nacht om de 2-3 u wakker. En ja, dat hoort erbij. Maar ik ben zelf van nature al een slechte slaper. Ik zit in een slaapkliniek, gebruik medicatie. Dus dat slaaptekort… dat hakte er echt in. Ik had minder geduld. Ik kon minder genieten. Alles werd zwaarder.”

Nu Léo beter slaapt, merkt ze pas hoeveel impact dat heeft gehad. “Mijn slaap begint eindelijk te herstellen. En eerlijk, ik ben bang dat dat weer helemaal instort als er een tweede komt. Ik denk dat mensen echt onderschatten hoe belangrijk slaap is. Het bepaalt hoe je je voelt, hoe je reageert, hoe je in het moederschap staat. Ik wist al vrij snel: dit kan ik geen tweede keer aan.”

“Voor veel mensen is het een roze wolk. Voor mij was het eerder een zwarte“

Lotte

Geen roze wolk 

Wat Lotte ook zelden hardop durfde te zeggen: die eerste periode voelde voor haar allesbehalve magisch. “Voor veel mensen is het een roze wolk. Voor mij was het eerder een zwarte. Mijn zwangerschap was al geen makkelijke. Veel controles, zwangerschapsdiabetes, kans op complicaties… ik kon er niet echt van genieten. Maar ook na de bevalling bleed het zwaar. Ik had zo uitgekeken naar de kraamtijd. Maar ineens draaide alles om dat ene kleine mensje. Je vrijheid is weg. Je moet jezelf volledig aanpassen. Dat vond ik mentaal echt heel zwaar.”

Achteraf denkt ze dat ze misschien een postnatale depressie heeft gehad. “Maar op dat moment sta je daar niet bij stil. Je gaat gewoon door. Nu geniet ik oprecht van het moederschap, maar die babyfase is niet voor mij.”

”Ik ken genoeg broers en zussen die nauwelijks contact hebben. Meer kinderen betekent niet automatisch meer geluk.”

Lotte

Een enig kind is niet zielig

De opmerking die lotte het meeste krijgt, is dat een enig kind zielig zou zijn. “Dat vind ik echt onzin. We genieten volop met z’n drieen en zijn elk weekend samen op pad. Hij speelt met neefjes, nichtjes, vriendjes. Hij heeft genoeg sociale contacten en krijgt alle aandacht die hij nodig heeft.”

Lotte vraagt haar zoon soms of hij graag een broertje of zusje had willen hebben. “Hij zegt dan nee. Ik ken genoeg broers en zussen die nauwelijks contact hebben. Meer kinderen betekent niet automatisch meer geluk.”

Compleet 

Voor lotte voelt haar gezin compleet. “Mijn partner denkt er soms nog anders over, die zou nog wel een tweede overwegen. Maar hij respecteert mijn keuze. Hij ziet ook hoe goed het nu gaat. Wat we kunnen geven en dat we niet constant overleven. Wat ik wel zou overwegen is pleegzorg. Een kindje een mooie tijd geven in het weekend en vakanties.”

En toch… heel soms is er een moment van twijfel. “Als ik een pasgeboren baby zie. Die kleine handjes. Dan denk ik heel even: misschien… maar dat gevoel zakt net zo snel weer weg. Dan zie ik ook weer de andere kant. En weet ik: dit is goed zo.”