Zwanger na een miskraam

Maanden zijn voorbij gekropen en eindelijk waren daar twee lichte streepjes op de zwangerschapstest te zien. Vol ongeloof deden we een digitale zwangerschapstest. Binnen een paar minuten stond daar ZWANGER 1-2 weken. We waren dolblij en angstig te gelijk, bang voor wat er kon gebeuren. De weken tot de echo waren spannend. Ik durfde niet te genieten van het idee dat ik zwanger was, laat staan hierover fantaseren.

Eindelijk was daar het moment dat naar het ziekenhuis mochten voor onze eerste echo. Met een brok in onze keel liepen we door de gangen naar de afdeling toe. De afgelopen maanden waren zwaar en soms best eenzaam. We waren aan de beurt, de gynaecoloog vroeg hoe het met ons ging. We vonden het zo ontzettend spannend en schoten beide direct vol bij de vraag. Laten we maar meteen gaan kijken, om de spanning weg te halen. We hielden elkaars hand stevig vast, opeens is het daar. Er is een vruchtzakje te zien met een embryo, er knippert iets.. Het was een hartslagje..

We werden overspoeld door emoties

Madita Mikkers

Poh wat een oplichting. We zijn zo ontzettend dankbaar dat alles goed was dit keer. De gynaecoloog feliciteerde ons, ze gaf aan dat we over 2 weken terug mochten komen voor nog een echo. Als alles er dan nog net zo mooi uitzag, mochten we een verloskundige praktijk gaan zoeken.

Toen ik in de avond naar bed wilde gaan, zag ik tijdens mijn toilet bezoek bloed in mijn slipje. Ik raakte compleet in paniek. Ik begon te schreeuwen en huilen te gelijk. Mijn partner kwam rennend de badkamer in en zag meteen wat eraan de hand was. Er ging van alles door ons heen, we wisten van ellende niet wat we moesten doen. Het was al laat in de avond, waardoor we de afdeling in het ziekenhuis niet konden bereiken. Die nacht heb ik geen oog dicht gedaan, mijn hoofd maakte overuren. Ik heb heel Google afgezocht op bloedverlies en een zwangerschap. Dat had ik beter niet kunnen doen, want ik kwam alleen maar horrorverhalen tegen. De angst om opnieuw een miskraam te krijgen was zo groot.

De nacht kroop voorbij. Om 8:30 uur had ik het ziekenhuis gebeld en mijn verhaal gedaan. Gelukkig had ik een lieve assistente aan de lijn en mochten we die zelfde dag nog langs komen. Alles zag er goed uit tijdens de echo, opgelucht liepen we de deur uit.

Toen ik 12 weken zwanger was durfde we het langzaamaan met iedereen te delen. Ik voelde me angstig en onzeker. Ik durfde niet te genieten en me te hechten aan het idee dat er een baby in mijn buik groeide. Angst om ook deze zwangerschap te verliezen was nog steeds aanwezig. 

Voel ik daar nou iets kriebelen

Madita Mikkers

Rond 16 weken begon ik voor het eerst echt iets te voelen. Het was zo bijzonder, zo intens geen woorden omschrijven hoe dit voelde. Ik kan het me nog herinneren als de dag van gisteren. Door de bewegingen durfde ik steeds iets meer te vertrouwen dat het goed zal komen. Er moet wel iets heel geks gebeuren als het nu nog mis zal gaan toch? Maar niets was minder waar. Met 28 weken zwangerschap werd ik met spoed opgenomen ivm dreigende vroeggeboorten..

Benieuwd hoe het verder gaat? Lees verder in mijn volgende blog 🤍