Na maanden van strijd

Vijf maanden wachttijd. Vijf maanden waarin ik haar midden in de nacht tegen me aan drukte, wanhopig omdat ik haar pijn niet kon wegnemen. Haar handjes tegen haar oren, haar hoofdje op mijn borst, en dan dat bekende huilen van pijn. Je hart breekt, keer op keer.

Afgelopen zaterdag kwam eindelijk de dag van de operatie. En het verbaasde me eigenlijk hoe rustig ik was. We hebben al zoveel meegemaakt met de meiden, zoveel gezien en gevoeld, dat deze ingreep me niet zwaar viel. Natuurlijk vond ik het spannend, maar ik voelde vooral opluchting: dit ging haar eindelijk helpen.

Ik mocht bij haar blijven tot ze onder narcose ging. Dat moment – haar handje in de mijne, haar kleine lijfje dat langzaam ontspande – was intens, maar ik voelde ook vertrouwen.

Daarna liep ik naar de uitslaapkamer, waar ik nog maar net zat toen ze alweer binnen werd gereden. Alles was goed gegaan. Ze lag daar, nog wat suf, maar veilig. Het was voorbij.

En die avond? Ze sliep. Voor het eerst in maanden. Geen gehuil. Geen gewoel. Gewoon… rust. En de nacht daarna ook. En de nacht daarna. Het verschil is echt ongelooflijk. Alsof we ons blije, uitgeruste meisje weer terug hebben – en zelf ook eindelijk weer adem kunnen halen.

Het is bijzonder hoe zoiets kleins als twee buisjes zoveel kan veranderen. Voor ouders die dit nu meemaken: vertrouw op je gevoel. Blijf vragen stellen. Blijf vechten voor je kind. Er komt een moment waarop het beter wordt – ook al voelt dat soms ver weg.