Beeld: Michelle Dogan

Michelle Dogan

Serie blogger

Er zijn dagen dat ik het nieuws open en het meteen weer wil sluiten. Niet omdat ik mijn hoofd in het zand steek en mijn ogen wil sluiten voor de wereld, maar omdat het te veel is.

Oorlog hier. Dreiging daar. Woorden als escalatie, wereldconflict, noodpakket. En ergens tussendoor sta ik boterhammen te smeren, het huis op te ruimen, en sokken bij elkaar te zoeken. 

Sinds ik moeder ben voelt het alsof mijn hart extra kwetsbaar is geworden. 

Wat me misschien nog wel het meeste raakt is het gevoel van machteloosheid, geen enkele controle hebben over deze situaties. Ik kan mijn kind leren delen, sorry zeggen, lief zijn. Maar ik kan geen wereldconflicten oplossen of wereldleiders tot bezinning brengen. Hoe graag ik dit ook zou willen doen. 

Als moeder wil je je kind beschermen. Altijd. En tegen alles en iedereen. Maar hoe bescherm je je kind tegen iets wat zo groot en ver weg is, en tegelijk overal lijkt te zijn? 

Het voelt alsof ik er niet voor weg kan rennen, alsof het me achtervolgt. Pushmeldingen. Headlines. Breaking news. Social media vergroot elke spanning uit en vermenigvuldigt mijn angst en zet mijn moederinstinct meteen op scherp.

Ik voel me machteloos, en tegelijkertijd voel ik alles. Te veel, te hard, te lang, te heftig. Angst voor de toekomst. Het leven lijkt ineens veel minder zorgeloos, en veel zwaarder.

En toch… ergens heel diep van binnen weet ik ook dat angst geen kompas is. En dat een kind een moeder nodig heeft die aanwezig is, die knuffelt, die troost, en die rust uitstraalt, zelfs als die soms gezocht moet worden. 

In een wereld die steeds harder lijkt te worden kies ik bewust voor zachtheid. Voor mezelf beschermen, voor het uitzetten van het nieuws, voor het begrenzen wat ik binnenlaat. Voor het terugkeren naar mijn kleine wereld: onze keukentafel, onze avondrituelen, onze lach. 

Niet omdat ik wegkijk, maar omdat ik ons wil beschermen tegen het lawaai. 

Op ditzelfde moment, ergens overal ter wereld:

stoppen ouders hun kinderen liefdevol in bed,

redden artsen levens,

vinden mensen elkaar en worden verliefd,

worden baby’s geboren,

staan buren voor elkaar klaar.

Vrede is er. Ze maakt alleen geen lawaai.

Voor wie dit leest en ook angst voelt:

Ik kwam dit ergens tegen en het gaf me rust. Ik hoop dat jij er ook iets aan hebt ♥️

‘De wereld heeft altijd lijden en schoonheid tegelijk gekend.

Maar: het nieuws laat vooral het lijden zien, algoritmes duwen angst naar voren, en vrede is stil, onopvallend en onzichtbaar. Daardoor krijgt ons brein een vertekend beeld van de werkelijkheid.’

Lieve mama.. Als je dit voelt: je bent niet alleen.