“Good things come to those who wait”

Nadat we voor ons gevoel een maand hadden verspild met wachten, konden we kiezen om bij de pakken neer te zitten of om door te pakken. Ook al voelde optie één al nooit echt als een optie, werden we nog meer aangemoedigd door onze cowgirl cheerleader. Ze zou het haar missie maken om die verloren tijd in te halen. En met het olympisch niveau waarop ze zelf door alle onderzoeken was gegaan, waren we blij met deze sterke speler in ons team.

Ook bij de kliniek vonden ze dat dit niet had mogen gebeuren, en daarom zouden ze ervoor zorgen dat het nu, als het kon, zo goed mogelijk zou verlopen. En de eerste stap die gezet werd, was meteen al eentje in een hele positieve richting. Want waar we zelf hadden gedacht een nog kleiner groepje te hebben om uit te kiezen, bleek er één zeer specifiek profiel toegevoegd te zijn aan de lijst.

De eiceldonor waarin Sander zich de vorige keer zo had herkend, en waarmee we beiden op papier ook al een klik voelden, stond er nu wél tussen. Het bleek dat niet alleen voor ons allerlei dingen waren veranderd in de afgelopen weken. Zo had zij met een andere voorbereiding een supergoede oogst gehad, en helaas voor haar en haar partner ging de verhuizing naar Japan niet door.

“Good things come to those who wait” waren Wanda’s woorden toen ze hoorde hoe snel het nu was gegaan na het lange wachten. Het enige wachten was nu nog op een akkoord om een bekende donor te zijn. Gelukkig hoefden we daar niet al te lang op te wachten, want ongeveer 2,5 minuut na de bevestigingsmail van de kliniek kregen we al een enorm vrolijke en blije mail van de gekozen donor zelf, over hoe leuk ze het allemaal wel niet vond. Met onderaan de afsluiting:
“Sending you all the love and luck for the times ahead, love Morgan.”