Beeld: Madita
Zo trots dat het pijn doet
Zo ontzettend trots ben ik.
Trots op mijn meisje. Trots op elke stap die ze zet, maar vandaag net een beetje meer. Vandaag mocht ze afzwemmen voor haar A diploma. En terwijl zij daar stond, met natte haartjes en een grote glimlach, ging mijn hoofd even helemaal terug.
Terug naar het begin. Naar dat kleine lijfje, veel te vroeg geboren, met 29,4 weken. Zo fragiel dat ik soms bang was haar aan te raken. Mijn hand om haar heen, terwijl ik fluisterde dat ze moest blijven. Dat ze moest vechten. Dat ik hier was. En ze vocht. Vanaf dag één.
Nu is ze 5,5 jaar. En wat ze in drie maanden heeft laten zien, voelt bijna onwerkelijk. Ze zwom, viel, probeerde opnieuw. Twijfelde soms even, maar gaf nooit op. Die enorme wil, die kracht die zo diep in haar zit die zat er toen al. In dat kleine meisje in de couveuse.
Het besef van waar ze vandaan komt en waar ze nu staat, overvalt me soms als een golf. Dat ik haar nu zie lachen, groeien, dromen… terwijl er ooit momenten waren dat ik alleen maar hoopte op ‘later’. Elk stapje dat ze zet, elke overwinning, voelt groots. Alsof ze steeds weer bewijst dat ze sterker is dan alles wat haar ooit tegenhield.
Ik heb geen woorden voor wat dit met me doet. Alleen een brok in mijn keel, tranen die zomaar komen en een hart dat overstroomt van liefde en dankbaarheid. Wat ben jij dapper. Wat ben jij krachtig. En wat ben ik oneindig trots dat ik jouw mama mag zijn.
Voor altijd. 🤍
Suzanne liep bij de voedselbank: “Ik at zelf minder zodat de kinderen genoeg hadden”
PRAAT MEE MET ANDERE Mama’s in de community
Kom in contact met (aanstaande) ouders, word lid van een geboorteclub en blijf op de hoogte van de ontwikkeling van je kind.
Madita Mikkers
Serie Blogger
Moeder van S, geboren met 29+4 weken zwangerschap en G geboren met 40.4 weken. Lees hieronder: The story of my life; PCOS, miskramen, fertiliteit traject, zwangerschap, bevallingen en mijn verwerkingsproces van onverwerkte trauma’s.
