Een ‘nee’ geven aan mijn kind met autisme… blijft next level moederschap

Ik was bij haar op bezoek, ik had haar een maand niet gezien. Ze woont in een zorginstelling ver weg, dus de momenten samen zijn kostbaar. Ik had me er zo op verheugd om iets leuks met haar te doen. We gingen naar haar favoriete plek: het kleine zwembad in een hotel vlakbij. Meestal is daar bijna niemand, en dan kan ze helemaal losgaan, springen, spetteren en hard lachen van plezier. Nadat we eerst geluncht hadden in de McDonalds drukte ze op het zwembad plaatje in haar spraak-app. Dus we stapten in de auto en reden een kleine 10 minuten naar het hotel.

Een tijd geleden belde ik altijd van tevoren om te checken of het zwembad wel open was. Eén keer was het dicht vanwege onderhoud, en dat soort onverwachte veranderingen zijn voor Thera ontzettend lastig. Ze heeft autisme dus ze is gewend aan vaste routines. Maar ik merkte dat ik daardoor zelf steeds meer in de controlestand schoot. Dat wilde ik niet. Dus ik had besloten het los te laten en erop te vertrouwen dat het goed zou komen. Het laatste half jaar was het altijd goed gegaan dus ik reed er gewoon zonder belletje vooraf weg.

En je raad het al. We komen de lobby binnen, Thera al giechelend en opgewonden bij de balie… En toen zei de receptioniste: sorry, het zwembad was dicht. Er was iets met het water.

Ik voelde gelijk de spanning en teleurstelling bij mezelf. Ik vond het zo sneu voor haar. Voorzichtig gaf ik via haar spraak-app aan dat we niet konden zwemmen. Ik zag de kortsluiting in haar gezicht. Ik wachtte. Ik gaf haar tijd om het te verwerken, want ik verwachtte eigenlijk een flinke uitbarsting. Een kind teleurstellen is voor elke moeder moeilijk maar met een verstandelijk beperkt kind voelt het anders. Ik kan haar niet uitleggen waarom we niet gaan. Ik kan haar moeilijk bereiken en dat voelt niet fijn op z’n zachts gezegd.

Thera laat twee boze kreten horen, zet haar handen op haar oren en blijft staan met een blik: ik snap het niet. Dat duurt heel even en dan mompelt ze de paar woorden die ze kan spreken: “nou dan niet” en draait zich om en loopt richting de uitgang. Ik liep achter haar aan naar de parkeerplaats, en vond het zo sneu voor haar. Maar er was niets aan te doen.

Terug op de woongroep was ze nog wat aan het mokken. Ze gaf op de spraak app aan dat ze wilde fietsen op de duofiets. Dat is een alternatieve activiteit die we ook vaak doen. Maar het was ijskoud en voor mij was dat echt geen optie. Weer teleurstelling, weer verwarring.

En toen besloot ik iets wat we eigenlijk bijna nooit doen als ik er ben: gewoon samen op de bank gaan zitten.

Geen activiteit. Geen oplossing. Gewoon zijn.

Tot mijn verrassing liet ze het toe. Ze kwam naast me zitten en langzaam gaf ze zich over. Ze zakte tegen me aan, haar hoofd tegen mijn schouder. We zaten daar een half uur.

Ik probeerde zelf ook rustig te worden, te accepteren dat ik haar niet kon geven wat ze zo graag wilde. En terwijl ik dat deed, voelde ik haar ook ontspannen. Ze sloot even haar ogen. Af en toe raakte ze zachtjes mijn wang aan. Voor een moment voelde het alsof ze weer dat kleine meisje was dat bij mij op schoot kroop. Ik weet niet of dit moment fijner was voor haar of voor mij. Maar wat was het waardevol.

Lees ook

Twee kinderen, twee werelden en waarom ik deze zondag niet ging…

Toen ik wegging, was de rust teruggekeerd. Ik reed naar huis met een warm gevoel. Omdat ik weer mocht ervaren dat als ik zelf de rust kan vinden, zij daarin mee kan zakken.

Soms zit het mooiste moment niet in wat je doet, maar in wat je samen durft te laten zijn. 💛