“Ze vroeg me of mijn kind toevallig ADHD had”

Mijn zoon zat overal aan. Niet extreem, gewoon energiek. Een beetje draaien op de stoel, vragen stellen, even opstaan, weer gaan zitten. Hij was enthousiast over letterlijk alles in die wachtkamer. De vissen, de knopjes van de speelgoedkeuken, de automatische deur. 

Naast me zat een moeder met zo’n sereen stil kind. Handjes op schoot. Geen kik. Alsof hij net uit een mindfulness-retraite kwam.

En toen kwam het. “Is hij altijd zo druk?” Met zo’n glimlach erbij die vriendelijk moest lijken, maar waarbij je precies voelt wat iemand eigenlijk bedoelt. En daarna: “Heeft hij misschien ADHD?” Gewoon zomaar. Alsof je dat even tussen neus en lippen door vraagt aan een vreemde moeder in een wachtkamer.

Ik keek haar echt met open mond aan. Toen zei ze ook nog: “Ja, ik zeg het maar hoor. Mijn neefje had precies hetzelfde. Sinds hij medicatie heeft, is het veel minder erg.” Minder erg. Alsof mijn zoon een probleem was dat opgelost moest worden omdat hij enthousiast is. Hij is drie!

Ik zei uiteindelijk iets in de trant van: “Volgens mij is hij gewoon een peuter.” Waarop zij een beetje ongemakkelijk lachte en zei: “Ja ja, dat zeggen de meeste ouders eerst.” En het stomme is: haar kind zat de hele tijd zo eng stil voor zich uit te staren dat ik er bijna zelf onrustig van werd.

Sinds wanneer verwachten we eigenlijk dat peuters zich gedragen als volwassenen in een wachtkamer? Mijn zoon was vrolijk, nieuwsgierig en enthousiast. Ja, ook luid. Maar liever dat dan een kind dat bang is om überhaupt geluid te maken.

Heb je zelf ook zo’n gekke ruzie meegemaakt? Stuur je verhaal (anoniem) naar info@mamaplaats!