Beeld: Canva
Opgebiecht: Na 20 jaar samen durf ik mezelf eindelijk deze ene vraag te stellen
Ik voel me al een tijd zo verscheurd. Mijn partner en ik zijn al meer dan 20 jaar samen. We hebben samen zoveel opgebouwd: een huis, een kind, herinneringen, en toch merk ik dat er iets wringt.
Soms vraag ik me af, is dit het leven dat ik nog 20 jaar wil leiden? Ik hou van hem als vader van ons kind, als iemand die er altijd is geweest. Maar die verliefde tinteling, die diepe verbinding… die mis ik. Het voelt soms alsof we vooral naast elkaar bestaan in plaats van echt samen leven.
En dan komt het schuldgevoel. Want hoe kan ik na zoveel jaren twijfelen? Hoe kan ik mijn kind misschien opzadelen met de gevolgen van mijn twijfel? Ik voel me ondankbaar, egoïstisch bijna. Er zijn zoveel mensen die jaloers zouden zijn op de stabiliteit die wij hebben. Maar stabiliteit alleen vult mijn hart niet.
Ik weet nog niet wat ik ga doen. Misschien is dit gewoon een fase, misschien moeten we harder werken aan “ons”. Maar misschien moet ik ook eerlijk durven zijn en mezelf afvragen of liefde na al die jaren nog genoeg is om door te gaan.
Wat ik wel weet, erover praten voelt al als een opluchting. En stiekem hoop ik dat ik niet de enige ben die dit voelt, al maakt dat mijn keuze er niet makkelijker op.
Heb jij ook iets op te biechten? Vul dan deze enquête (anoniem) in.
Soms komen twijfels langzaam, soms is één moment genoeg. Lees hier waarom deze moeder meteen op haar vriend afknapte.
Iedereen denkt dat een naam van drie letters saai is, totdat ze die van onze zoon horen
Tussen de Lakens met Evi (33): “Ik gaf mijn man een onverwachte opdracht en daar plukken we nog steeds de vruchten van”
Donna: “Ik heb spijt van mijn Instagram-post, nu wil niemand meer met mijn dochter afspreken”
Elsemieke: “Ik opende een TikTok-linkje en kon niet geloven wat ik over mijn dochter zag”