Opgebiecht: mijn jongste is stiekem mijn favoriete kind

Oké, allereerst: ik hou zielsveel van al mijn kinderen. Echt! Ik zou voor allebei door het vuur gaan. Maar met de één gaat alles gewoon makkelijker. Minder ruzie, minder strijd. Mijn oudste en ik lijken enorm op elkaar en juist daarom knalt het ook vaak. Alles is een discussie. Ochtenden beginnen met gezeur over sokken, middagen eindigen in drama over schermtijd en voor ik het weet sta ik weer met stemverheffing tanden te poetsen.

En dan heb je mijn jongste. Mijn zachte, rustige en makkelijke kind. Degene die uit zichzelf komt knuffelen, die zonder strijd mee naar boven gaat en die soms net iets te veel over zich heen laat lopen door mijn oudste.

Ik ben ook wel wat milder voor haar misschien. Juist omdat ze zo zachtaardig is en vaker luistert. Logisch dat ik dan minder vaak boos hoef te worden, toch? Maar ik voel me ook schuldig, want dat wil je niet als ouder: meer ruzie met de ene dan met de andere.

Ik denk ook niet dat het per se betekent dat je meer van één kind houdt. Liefde is niet het probleem, maar verbinding wel. Ik moet met mijn oudste hier veel harder voor werken.

Op Instagram lijkt het alsof iedereen even geduldig, liefdevol en zen is naar al haar kinderen. Nou, ik niet. Sommige dagen voel ik me meer pedagogisch medewerker dan moeder en droom ik ervan om gewoon even alleen te zijn, of minder kinderen in huis te hebben.

En misschien verandert het ook nog wel. Misschien is over een paar jaar alles anders en trekt mijn oudste juist meer naar me toe. Misschien is ze ook gewoon vroeg aan het puberen, of heb ik straks continu ruzie met twee pubers tegelijk.

Ik hoop wel dat het verandert. Want het laatste wat ik wil, is dat mijn oudste zich anders behandeld voelt. Dus ik ga dit natuurlijk nooit, maar dan ook nooit hardop zeggen. Maar ik vermoed eigenlijk dat ik niet de enige ben.

Heb jij ook iets op te biechten? Vul dan deze enquête (anoniem) in.