Beeld: Canva
Opgebiecht: Ik wil best helpen, maar wat school nu vraagt is niet normaal
Ik weet nog dat ik dacht: als mijn kind straks naar school gaat, wordt het makkelijker. Meer ritme, meer structuur en daardoor iets meer tijd voor mezelf. Nou, daar wil ik dus even op terugkomen. Er is juist vanuit school een complete to-do lijst mijn leven binnengekomen waar ik nooit echt ja op heb gezegd.
“ Het is alsof je continu bang bent dat je iets vergeet en vooral dat je kind daar dan de dupe van wordt”
Van helpen met de luizencontrole, naar rijden naar het schoolreisje tot bakken voor het kerstontbijt. Allemaal gezellig, en vooral in het begin vond ik dit allemaal prima. Maar het blijft niet bij af en toe, het wordt alleen maar meer. Er zijn themaweken waarvoor ineens allerlei spullen moeten worden geregeld. Speciale verkleedagen, continuroosters waarbij de lunch aan allerlei richtlijnen moet voldoen. Traktaties mogen niet te zoet, niet te groot, maar nog wel een traktatie. Hoe houd je dit allemaal bij?
En o ja, vergeet niet: het moet ook leuk zijn. Ik lig soms in bed en denk: heb ik alles? Gymtas, fruitdag, leesmap, projectspullen, vrijwillige ouderbijdrage, toestemming voor dat ene uitje. Het is alsof je continu bang bent dat je iets vergeet en vooral dat je kind daar dan de dupe van wordt.
En ja, ik snap het echt, scholen hebben hulp nodig. Budgetten worden beperkt, klassen worden te groot. Maar soms voelt het alsof ze allemaal denken: dit lossen de ouders wel even op. Inclusief de kosten trouwens. Ouderbijdrages, uitjes, extra activiteiten. Officieel ‘vrijwillig’, maar zo voelt het niet. Je wil niet dat je kind degene is die niet meegaat of buiten de boot valt. Dus je betaalt, natuurlijk. Maar het tikt wel aan.
Begrijp me niet verkeerd, ik vind het belangrijk om betrokken te zijn. Maar er zit een grens aan wat haalbaar is en die grens lijkt steeds verder op te schuiven. Misschien moet ik gewoon wennen, maar ik kan me bijna niet voorstellen dat we straks nog een schoolgaand kind hebben en dit dubbel moeten gaan doen. Ik wil ook zeker niet die ‘lastige ouder’ zijn. Maar ik denk dat er best wat meer begrip mag zijn voor hoe vol het leven van ouders al is.
Heb jij ook iets op te biechten? Vul dan deze enquête (anoniem) in.
Opgebiecht: We kozen bewust voor een derde, maar ik trek het nu al niet
PRAAT MEE MET ANDERE Mama’s in de community
Kom in contact met (aanstaande) ouders, word lid van een geboorteclub en blijf op de hoogte van de ontwikkeling van je kind.
Dit krijg jij voor Moederdag volgens je sterrenbeeld
Opgebiecht: mijn jongste is stiekem mijn favoriete kind
Opgebiecht: “Ik hield mijn adem in bij de uitgang, met een gestolen trui onder mijn jas”
Zelf geen moeder, maar hoorde het pas over het dochtertje van mijn zus & haar vriendin ook. Viel van de ene verbazing in de andere..
Tosti dag, dus elk kind moest de ingrediënten meenemen, incl fles ketchup.
Maar meest bizarre vond ik nog dat ze een schoonmaakdag hadden op school: of ze ff een emmer en schoonmaakmiddelen mee kon nemen.
Verantwoordelijkheid aanleren voor een 10/11jarige: prima hoor, maar schoonmaakmiddelen mee moeten nemen omdat ze op school willen schoonmaken?!?
Dat soort dingen leerde ik in de 2e middelbaar waar alles voorzien was & niet al op de basisschool waar ze zelf alles mee moeten nemen…