Opgebiecht: Ik voel me niet verbonden met mijn baby

Ik beviel en iedereen huilde. Ik ook, denk ik. Ze legden haar op mijn borst en ik wist rationeel: dit is mijn kind. Maar ik voelde niks. Het voelde alsof ik naar iemand anders keek. Alsof ik in een  soort film was, niet mijzelf.  Ik schaam me, want hier praat je niet over. Niet écht. Ik hoor dit toch niet zo te voelen? Je hoort meteen verbonden te zijn. Dus ik glimlach en op kraamvisites zeg ik dat ik geniet en gelukkig ben. Maar ik ga vanbinnen helemaal kapot. 

Ondertussen zorg ik voor haar, natuurlijk. Ik doe alles wat moet. Ik voed haar, troost haar, draag haar, verschoon haar. Maar het voelt mechanisch, ik leef op de automatische piloot. Ik heb me afgevraagd of er iets mis is met mij. Of ik kapot ben. Of ik dit moederschap gewoon niet in me heb. Ik google ’s nachts dingen die ik niet durf uit te spreken: geen band met baby, geen liefde voelen, slechte moeder na bevalling.

Iedereen om me heen lijkt zo gelukkig. Andere moeders praten over hun baby alsof het hun hele wereld is. En ik kan het gevoel gewoon maar niet krijgen. Het is zo frustrerend. Ik heb momenten dat ik hoop dat ze slaapt, zodat ik even niks hoef te voelen. Dat ik even adem kan halen. En ja, ik voel me daar schuldig over. Want ze is zo klein, en zo afhankelijk, en zo onschuldig. 

Blijkbaar groeit liefde soms. Blijkbaar komt verbinding niet altijd meteen. Maar bijna niemand heeft het erover.

Heb jij ook iets op te biechten? Vul dan deze enquête (anoniem) in.

Lees ook

Opgebiecht: Ik heb in mijn eentje een vakantie geboekt zonder dit aan mijn gezin te vertellen