Beeld: Canva
Opgebiecht: ik heb spijt dat ik ben getrouwd
Sinds ik getrouwd ben, ben ik ongelukkig. En niet die soort ongelukkig dat je twijfelt of je denkt dat het een fase is: ik ben vijf jaar getrouwd en al vier jaar ongelukkig.
“En wat ervoor in de plaats kwam: Irritatie, teleurstelling en een knagend gevoel dat ik de verkeerde keuze heb gemaakt”
Op mijn trouwdag straalde ik. Ik geloofde in ons. Maar ergens tussen het ja-woord en het eerste jaar huwelijk is de verliefdheid verdwenen. En wat ervoor in de plaats kwam: Irritatie, teleurstelling en een knagend gevoel dat ik de verkeerde keuze heb gemaakt.
Ik hou van hem. Als vader van mijn kinderen. Maar verliefd? Nee. Ik voel geen spanning meer als hij me aanraakt. En dat vind ik misschien nog wel het moeilijkst om toe te geven. Want hoe kan het dat je binnen een jaar al denkt: is dit het nou? Ik zie andere stellen lachen, flirten, elkaar aanraken in de supermarkt. Wij hebben dat totaal niet.
Wat het erger maakt is dat ik hier thuis bijna alles trek. Ik regel de schooldingen, afspraken, cadeautjes, de was. ls ik er iets van zeg, krijg ik: “Zeg het dan gewoon als ik iets moet doen.”
Maar ik wil geen manager zijn in mijn eigen huwelijk. Ik wil een partner. Soms kijk ik naar hem op de bank, telefoon in zijn hand, en denk ik: hoe zijn we hier beland? Wanneer ben ik van geliefde veranderd in huishoudmanager?
Voor ons huwelijk zag ik het minder scherp. Misschien omdat ik toen nog verliefd was. Misschien omdat we toen nog geen kinderen hadden. Misschien omdat ik hoopte dat het beter zou worden als we “echt” voor elkaar kozen.
Ik schaam me voor mijn gedachten. Voor mijn fantasieën over hoe het zou zijn om alleen te wonen. Om mijn kinderen week op week af te wisselen, maar in mijn eigen tijd weer lucht te voelen. Ik weet niet of dit het einde is, of een wake-upcall, of een midlife-iets. Ik weet alleen dat ik niet meer wil doen alsof het goed voelt.
Heb jij ook iets op te biechten? Vul dan deze enquête (anoniem) in.
Opgebiecht: Mijn dochter is autistisch en ik ben bang dat ze geen vrienden zal maken
PRAAT MEE MET ANDERE Mama’s in de community
Kom in contact met (aanstaande) ouders, word lid van een geboorteclub en blijf op de hoogte van de ontwikkeling van je kind.
Het Huishoudboekje van Esmee (34): “We hebben een extra huis in Spanje”
Opgebiecht: “Mijn collega keek me nooit meer hetzelfde aan na wat mijn kind zei”
Tussen de Lakens met Anneke (34): ”We doen het nooit meer en ik mis het niet eens”
看不懂但大受震撼
I needed to draft you one very little remark to be able to give thanks the moment again on the striking opinions you have contributed on this site. This has been simply unbelievably generous of you to allow without restraint what a number of us would have distributed as an e book to help with making some bucks for their own end, particularly since you might have done it if you ever decided. The concepts additionally acted to be the easy way to fully grasp someone else have a similar desire much like mine to understand much more related to this issue. I know there are lots of more pleasurable sessions ahead for folks who looked at your website.
Hi, i believe that i saw you visited my blog thus i got here to “return the favor”.I’m attempting to to find issues to enhance my website!I suppose its adequate to use a few of your ideas!!