Beeld: Canva
Opgebiecht: “Niemand weet dat ik elke avond geld vergok terwijl mijn kinderen boven slapen”
“Je denkt altijd dat het jou niet overkomt. Dat jij wel grip hebt. Dat jij heus niet zo iemand bent. Ik dacht dat ook. Tot ik op een avond, na een lange dag met de kinderen, gewoon even wilde ontspannen. Even iets voor mezelf. Het begon met een spelletje op mijn telefoon. Gratis. Onschuldig. Tot dat tientje…
Het was spannend. Echt even weg uit mijn hoofd. Geen was, geen ruzies, geen “mamaaa”. Gewoon ik en dat spel. En toen won ik. Niet veel, maar genoeg om te denken: zie je wel, dit kan ik. Dat gevoel… dat wilde ik nog een keer. En nog een keer. Voor ik het wist zat ik elke avond te spelen. Eerst als de kinderen sliepen, later ook stiekem tussendoor. Tijdens het koken. Op de wc. Zelfs naast mijn partner op de bank.
Van onschuldig naar verslaving
Het is zo geleidelijk gegaan dat ik het zelf bijna niet doorhad. Tot de rekeningen kwamen. Kleine bedragen, dacht ik. Maar alles bij elkaar werd het steeds meer. Ik begon te schuiven. Een keer de boodschappen van de spaarrekening. Een keer een smoesje waarom de energierekening later betaald werd. Ik werd er goed in. Te goed.
En het ergste? Niemand weet het. Mijn partner denkt dat ik gewoon wat slordig ben met geld. Mijn vriendinnen zien een moeder die alles prima op orde heeft. Maar vanbinnen ben ik constant bezig. Rekenen. Verbergen. Beloven dat dit écht de laatste keer is.
Soms kijk ik naar mijn kinderen en denk ik: wat ben ik aan het doen? Zij verdienen een moeder die er is. Niet iemand die half afwezig is, omdat ze in haar hoofd alweer bezig is met die volgende inzet. Maar stoppen is niet zo makkelijk als je denkt. Want het is niet alleen dat spel. Het is ook dat gevoel dat ik even nergens anders aan hoef te denken.
De schaamte die erbij komt kijken
De schaamte is misschien nog wel het zwaarst. Want hoe leg je dit uit? Dat jij, moeder van twee, gewoon verslaafd bent geraakt aan iets wat begon als ‘even leuk’? Ik hoor mezelf al praten en denk: dit klinkt zo dom. Maar het ís mijn realiteit.
Ik wil stoppen. Echt. Ik wil weer slapen zonder dat knagende gevoel. Ik wil mijn bankapp openen zonder paniek. Ik wil gewoon weer die moeder zijn die ik dacht te zijn.
Maar eerst moet ik het toegeven. Hardop. Tegen iemand. En alleen die stap… die voelt nu nog het grootst van allemaal.
Heb jij ook iets op te biechten? Vul dan deze enquête (anoniem) in.
Deel jouw verhaal
Vertel jouw verhaal, en vind herkenning en verbinding bij andere ouders. Alles is welkom, hoe klein of groot ook. Vul de vragenlijst in en wie weet staat jouw verhaal binnenkort op Mamaplaats!
Zo maak je dit geweldige en super simpele moederdag boeket
Alexandra wachtte vier jaar op een baby: “Ik kon het niet loslaten, geen dag”
De dochter van Annelice heeft een zeldzame DNA-afwijking
Reacties
Heb jij hier iets over te zeggen? Deel het hieronder.