Hilde: “Een campinggast gaf me weer vertrouwen in mensen”

Ik wist niet wat ik moest doen

Mijn man zou pas een paar dagen later aankomen vanwege een werkafspraak. Ik stond er dus alleen voor met twee kinderen. Mijn dochter van zes kon natuurlijk niet alleen achterblijven op de camping, maar haar uren meenemen naar een overvolle huisartsenpost leek me ook geen goed idee. Ik voelde de paniek opkomen. We kenden helemaal niemand. We waren pas één dag op de camping.

De lieve campinggast

Terwijl ik twijfelend voor onze tent stond, kwam onze campingbuurvrouw aanlopen. We hadden elkaar die ochtend alleen even gedag gezegd bij de afwas. Ze zag meteen dat er iets mis was. Toen ik uitlegde wat er aan de hand was, zei ze zonder een seconde te twijfelen: “Laat je dochter maar bij ons. Ga jij maar met je zoontje.” Ik keek haar verbaasd aan, want ze kende ons amper.

Normaal gesproken zou ik mijn dochter nooit zomaar bij iemand achterlaten. Maar ik zag hoe lief haar kinderen met haar speelden en het voelde gewoon als de beste optie op dat moment. Ik gaf haar, eigenlijk een wildvreemde, mijn telefoonnummer, knuffelde mijn dochter en reed met mijn zoontje naar de huisartsenpost.

Een zorg minder

Gelukkig bleek mijn zoontje een flinke oorontsteking te hebben. Na medicijnen en een paar uur observatie mochten we weer terug naar de camping. Mijn dochter zat ondertussen met rode wangen marshmallows te roosteren bij het kampvuur, alsof ze de campingburen al jaren kende.

Dat vergeet ik nooit meer

Mijn zoontje knapte gelukkig snel op, maar dat kleine gebaar is me altijd bijgebleven. In een tijd waarin je vooral verhalen hoort over mensen die langs elkaar heen leven, stonden deze mensen zonder aarzelen voor ons klaar.

Niet iedereen op vakantie is zo behulpzaam. Lees ook hoe een ander gezin juist voor flinke spanning zorgde door een reservering in de hotelapp te negeren.

Kreeg jij ook ooit kippenvel van een klein gebaar of een lief moment? We horen jouw verhaal graag. Mail ons via info@mamaplaats.nl!