Denise: “Pas thuis ontdekte ik wat de juf stiekem in de tas van mijn dochter had gestopt”

Spannende dagen

Mijn dochter was zes toen ze geopereerd moest worden. Gelukkig ging het niet om een levensbedreigende aandoening, maar voor een kind maakt dat natuurlijk weinig uit. Ze zag enorm op tegen het ziekenhuis, de narcose en het idee dat ze een nachtje moest blijven.

Thuis probeerden we haar gerust te stellen, maar je merkte aan alles dat ze bang was. Ze stelde steeds dezelfde vragen: “Doet het pijn?” “Mag jij wel bij me blijven?” “Word ik echt weer wakker?” Als moeder brak mijn hart.

Een gewone schooldag

De dag voor de operatie ging ze nog even naar school. We hadden de juf verteld wat er ging gebeuren, zodat ze wist waarom onze dochter misschien wat stiller was dan anders. Toen ik haar die middag ophaalde, viel me niets bijzonders op. Ze zwaaide vrolijk naar haar juf en stapte met haar rugtas achter in de auto. Pas thuis ontdekte ik dat er iets extra’s in haar tas zat.

Het poppetje

Tussen haar broodtrommel en gymkleren lag een klein gelukspoppetje met een handgeschreven kaartje.

“Morgen ga jij iets doen waar zelfs grote mensen zenuwachtig van zouden worden. Ik weet zeker dat jij dat heel dapper gaat doen. Neem dit gelukspoppetje mee. Als je hem vasthoudt, denk dan maar aan iedereen die aan je denkt.”

De hele tijd in haar hand

De volgende ochtend ging het gelukspoppetje meteen mee. Tijdens de autorit, in de wachtkamer en zelfs vlak voordat ze onder narcose ging, hield ze het stevig vast.

Inmiddels is de operatie alweer een tijd geleden en gaat het gelukkig goed met onze dochter. Het gelukspoppetje ligt nog altijd op haar nachtkastje. Voor ons was het precies wat we op dat moment nodig hadden. Het gaf onze dochter moed en mij het gevoel dat we er niet alleen voor stonden.

Dit soort kleine gebaren blijven je voor altijd bij. Dat bewijst ook het verhaal van Bibi.

Kreeg jij ook ooit kippenvel van een klein gebaar of een lief moment? We horen jouw verhaal graag. Mail ons via info@mamaplaats.nl!