Beeld: Canva
Haar naam voelde bijzonder, uniek en helemaal van haar. Na haar overlijden kon ik haar naam lange tijd nauwelijks horen zonder emotioneel te worden. Maar de laatste jaren lijkt er iets veranderd. Overal waar ik kom, duikt haar naam ineens op. Soms voelt het alsof de wereld me steeds opnieuw aan haar herinnert.
Een naam die ik niet kon verdragen
De eerste tijd na haar overlijden probeerde ik alles te vermijden wat me aan haar herinnerde. Natuurlijk lukte dat niet helemaal. Haar naam stond nog op kaarten die ik had bewaard en kwam soms voorbij in oude berichten op mijn telefoon.
Toch voelde het alsof de wereld stilstond. Alsof niemand haar naam nog uitsprak behalve wij thuis.
Ik weet nog dat ik een keer op een speelplaats was en een moeder haar dochter riep. Ze had dezelfde naam als mijn meisje. Mijn hart sloeg direct over. Ik moest me omdraaien om mijn tranen te verbergen. Op dat moment dacht ik eerlijk gezegd dat het altijd zo zou blijven.
Ik koos bewust een lieve meisjesnaam, maar iedereen denkt dat mijn dochter een jongen is
Ineens hoor ik haar overal
De afgelopen jaren lijkt haar naam: Lora, steeds vaker op mijn pad te komen. Soms hoor ik een moeder haar kind roepen in de supermarkt. Dan weer zie ik haar naam op een babynamen lijstje of in een tv programma.
Laatst zat ik in een wachtkamer toen iemand ‘Lora’ riep. Waar ik vroeger direct een brok in mijn keel kreeg, merkte ik nu iets anders op. Ik glimlachte zelfs even, een trots gevoel kwam over mij heen.
Het klinkt misschien vreemd, maar het voelt soms alsof de naam van mijn dochter me blijft opzoeken. Natuurlijk weet ik dat het toeval is. Er lopen meer meisjes rond met dezelfde naam, meisjes die mijn dochter helemaal niet kennen. Toch voelt het voor mij iedere keer als een klein moment van herkenning. Alsof ze heel even dichtbij is.
Verdriet en liefde naast elkaar
Het gemis verdwijnt nooit. Er gaat geen dag voorbij waarop ik niet aan haar denk. Soms vraag ik me af hoe ze er nu uit zou hebben gezien en wat haar lievelingskleur zou zijn geweest.
Maar waar haar naam vroeger vooral pijn deed, brengt hij nu ook iets anders met zich mee. Liefde. Herinneringen. Dankbaarheid dat ze mij had gekozen als haar moeder, hoe kort het helaas ook duurde.
Misschien is dat wat rouw uiteindelijk doet. Het verdriet verdwijnt niet, maar er komt langzaam ruimte voor iets anders.
En iedere keer als ik haar naam hoor, sta ik heel even stil. Niet omdat het me terugwerpt in het donkerste hoofdstuk van mijn leven, maar omdat het me herinnert aan een meisje dat altijd onderdeel van mij zal blijven.
Wil jij ook iets delen over de naam van je kind? We horen graag jouw verhaal via info@mamaplaats.nl!
Deel jouw verhaal
Vertel jouw verhaal, en vind herkenning en verbinding bij andere ouders. Alles is welkom, hoe klein of groot ook. Vul de vragenlijst in en wie weet staat jouw verhaal binnenkort op Mamaplaats!
Kim Vlug
Hoofdredacteur Mamaplaats
Ik schaam me niet om te zeggen dat ik dankbaar ben voor mijn miskraam
Tussen de Lakens met Lola (29) en Rijk (31): “Dit wordt onze laatste erotische vakantie voordat we aan kinderen beginnen”
Jérémy Doku verliet het WK voor zijn bevallende vrouw, niet iedereen vond dat een goed idee
Reacties
Heb jij hier iets over te zeggen? Deel het hieronder.