“Dat is toch een hondennaam?”: de naam van mijn zoon maakt nogal wat los 

Toen mijn vriend met de naam Louki kwam, was ik meteen verkocht. De naam zou afgeleid zijn van een Germaanse naam die ‘beschermer’ of ‘beroemde strijder’ betekent en dat vond ik eigenlijk meteen mooi. Stoer, speels en een tikje eigenwijs. Precies wat we zochten.

Tot andere mensen hun mening begonnen te geven. En geloof me: die hebben ze. In het begin dacht ik nog dat het meeviel, een grapje hier en daar. “Oh, zo heet de hond van mijn buurvrouw ook!” Haha, lachen. Maar inmiddels heb ik echt alles al gehoord. Vooral oudere mensen lijken er iets van te vinden. Alsof ik mijn kind expres dezelfde naam heb gegeven als de Franse bulldog uit de buurt.

Het ergste is misschien nog wel dat ik het nu zelf ook overal hoor. Laatst liep ik in het park en iemand riep keihard: “Louki, hier!” Mijn moederinstinct draaide zich meteen om, tot er een harige cockapoo voorbij kwam sprinten met een tak in z’n bek.

Sindsdien valt het me ineens constant op. Overal lopen honden die blijkbaar ook Louki heten. Weet je, ik kan er maar beter om lachen. Want ondanks alle opmerkingen vind ik het nog steeds een geweldige naam. Hij past perfect bij mijn zoon: vrolijk, lief en een tikkeltje eigenwijs.

En tegenwoordig heten kinderen soms Wolf, Beer of zelfs Storm. Dan valt Louki echt nog wel mee, toch?

Kreeg jij ook ongevraagd commentaar op de naam van je kind? We horen graag jouw verhaal via info@mamaplaats.nl!