Beeld: Canva

“Bij de uitvaart van mijn schoonmoeder zaten we met een geheimpje.. er was namelijk iets heel bijzonders gebeurd. Na het fertiliteitstraject en de boodschap van de arts dat het er niet zo goed uitzag waren we spontaan in verwachting geraakt…

Rond dezelfde tijd als mijn zus beviel van haar kindje wat overleed was er in mijn buik een kindje ontstaan. Als we het van te voren hadden kunnen bedenken dan was het nooit zo gelopen. Want een zwangerschap terwijl de moeder van mijn man zo plots overleed… Daar hadden we niet voor gekozen. Maar nu voelde het alsof het zo had moeten zijn. Een klein lichtpuntje dat al dat vreselijke verdriet wat draaglijker maakt.

Zwanger op vakantie met een pittige peuter en drie man in de rouw dat was nog even een unieke ervaring (niet echt een aanrader), maar het eerste trimester maakte het geluk van de zwangerschap veel goed. Misselijkheid, vermoeidheid, niets kon dat geluk ontnemen. Door de hartafwijking van ons eerste kindje en de placenta die het niet goed deed met een dysmatuur kindje tot gevolg, kreeg ik veel meer controles en echo’s dan normaal. Ik merkte al snel dat het soms best confronterend was. In dezelfde ruimte met dezelfde arts weer een GUO op hartafwijkingen. Dat gooit je wel wat terug in oude herinneringen en oud verdriet. Gelukkig bleek ons tweede zoontje een kerngezond mannetje. Zijn groei was ondergemiddeld, maar buiten dat leek alles perfect aangelegd.

Het idee te moeten bevallen in het ziekenhuis waar alle herinneringen kleven van mijn kind in de ambulance en de bevalling van mijn zus lag me niet lekker. Daarom besloot ik te willen bevallen in een ander ziekenhuis. Eentje met bevalbad. Want na de eerste keizersnede ging ik nu voor een poging tot VBAC (vaginal birth after Caesarean)

Nog even stress omdat de kleine wat langer in stuit lag en bekkenklachten, maar eigenlijk verliep de zwangerschap heel soepel. Het moment dat ik de 40 weken over ging werd ik onrustig en had ik veel last van oud verdriet rondom de start van mijn eerste kindje. Gek dat je dan ineens alle flashbacks en angst terug voelt. Helaas zat mijn man nog steeds met vermoeidheidsklachten en rouw, dus rust is er nooit echt gekomen in huis.

Volgende keer mijn bevalverhaal“