Op haar 41e dacht Alana dat haar gezin compleet was, tot ze onverwacht zwanger bleek 

We dachten dat een kindje onmogelijk was

“Ik ben moeder van drie kinderen. In een periode van 6,5 jaar kreeg ik drie kinderen en dat was een zeer turbulente tijd. Hun vader gebruikte drugs, zat regelmatig in de gevangenis en uiteindelijk verbrak ik de relatie.

In 2011 kwam ik mijn jeugdliefde weer tegen. Mijn kinderen waren toen 1, bijna 4 en 5 jaar oud. Ik had graag samen met hem een kindje gekregen. Omdat ik normaal snel zwanger werd en het na vier maanden nog niet gelukt was, gingen we naar een fertiliteitscentrum in Tilburg.

Daar kregen we te horen dat er amper goede zaadcellen waren. Die zouden uitgezocht moeten worden en alleen via IVF of ICSI kon er mogelijk een zwangerschap ontstaan. Dat zag ik totaal niet zitten. Ik had al drie gezonde kinderen en liet het idee los. Mijn man had zelf geen kinderen, maar beschouwde mijn kinderen als zijn eigen kinderen.

“Zwanger zijn in je veertiger jaren is lichamelijk echt heel anders dan in je twintiger jaren”

Alana

De zwangerschap die niemand zag aankomen

Veertien jaar lang gebruikten we geen anticonceptie. We genoten van het leven. De kinderen waren inmiddels 16, 19 en 20 jaar oud en we kregen onze vrijheid weer terug. Toen kwam de dag dat ik voelde dat er iets speelde in mijn lichaam. Ik wist gewoon dat ik zwanger was. Twee dagen voordat ik ongesteld moest worden, deed ik een zwangerschapstest. Dat moment vergeet ik nooit meer.

Mijn man zei altijd: “Als jij zwanger bent, dan is het niet van mij, want dat kan niet.” Vijf jaar daarvoor had ik een affaire gehad en we waren nog steeds aan het herstellen van die grote fout. Ik was daarom doodsbang voor zijn reactie. Ik belde zelfs mijn schoonmoeder met de vraag of ze erbij wilde zijn als ik het vertelde. Maar hij bleef rustig en geloofde mij meteen.

Waar ben ik aan begonnen?

Toch wist ik niet meteen of ik hier wel blij mee was. Ik was 41 jaar, had mijn vrijheid terug en moest echt even laten landen dat ik weer moeder zou worden van een baby. De keuze dat mijn man misschien toch nog een eigen kind zou krijgen, voelde zwaar. Voor mij hoefde het niet per se meer, maar ik gunde hem dat geluk wel.

Mijn zwangerschap was niet makkelijk. Door zware bekkeninstabiliteit heb ik amper kunnen genieten. Zwanger zijn in je veertiger jaren is lichamelijk echt heel anders dan in je twintiger jaren.

“Hoe zwaar het soms ook was, ik zou Haze nu voor geen goud meer willen missen”

Alana

De eerste maanden waren zwaar

In december werd onze dochter Haze geboren. Een kerngezond meisje. Nu ze bijna zes maanden oud is, kan ik haar niet meer missen. Maar eerlijk is eerlijk, de eerste maanden waren ontzettend zwaar. Ik denk dat ik echt een postnatale depressie heb gehad, maar ik wilde geen hulp. Ik dacht steeds, het komt wel goed, ik ben een doorzetter.

De slapeloze nachten, het lange huilen, verborgen reflux en problemen met haar ontlasting maakten het zwaar. Regelmatig huilde ik zelf ook en dacht ik, wat heb ik gedaan? Ik zei zelfs weleens tegen mijn man: “Ik doe dit voor jou, voor mij had het niet gehoeven.” Nu Haze ouder wordt, wordt het gelukkig makkelijker. 

Opnieuw beginnen

Als ik iets wil meegeven aan andere ouders, dan is het: denk goed na of een kindje nog past bij de levensfase waarin je zit. Je begint echt helemaal opnieuw. Tegelijkertijd ben ik ontzettend dankbaar voor ons onverwachte wonder. Hoe zwaar het soms ook was, ik zou Haze nu voor geen goud meer willen missen.”