Yara viert de eerste verjaardag van haar zoontje, een dag later is hij doof

Virusje

“Ons zoontje Finn was een gezond en vrolijk kindje. Op zijn eerste verjaardag vierden we groot feest bij mijn ouders in de tuin. Maar Finn had al twee dagen koorts, sliep bijna 23 uur per dag en at en dronk nauwelijks meer. Toch maakten we ons nog niet gelijk zorgen, een baby heeft tenslotte wel vaker koorts.

Die ochtend belden we de huisartsenpost. Daar kregen we te horen dat we om 15.00 uur langs konden komen, omdat zij er ook geen spoed achter zagen. Ik bleef op het feestje en Lars ging met Finn naar het ziekenhuis in Harderwijk. We dachten allebei dat ze snel weer thuis zouden zijn, misschien met wat medicatie.

Pas na 16.00 uur werden ze geholpen. Toen zag een kinderarts meteen dat Finn met zijn ogen rolde en een stijve nek had. De artsen dachten direct aan een hersenvliesontsteking. Elk uur telt daarbij, dus ineens ging alles heel snel. Ik werd gebeld dat ik ook meteen naar het ziekenhuis moest komen.

Toen ik daar aankwam, lag mijn zoontje bleek op de spoedeisende hulp, aan allerlei infusen en apparatuur. Hij was uitgeput. Ineens hoorden we dat hij waarschijnlijk weken in isolatie moest blijven.

“Verpleegkundigen zeiden eerst nog dat hij waarschijnlijk suf was van alles wat er gebeurd was. Maar diep vanbinnen voelden wij al dat het mis zat”

Yara

Hersenvliesontsteking

De volgende dag werd er hersenvocht afgenomen op de OK. Meteen daarna zei de arts dat het vocht onder hoge druk naar buiten kwam en erg troebel was. Toen wisten we genoeg: Finn had inderdaad een hersenvliesontsteking. Alle mogelijke gevolgen werden met ons besproken: overlijden, verlamming, cognitieve problemen en gehoorverlies. Bij gehoorverlies dacht ik nog aan een beetje slechter horen, niet aan compleet doof worden.

In de dagen daarna merkten we dat Finn langzaam opknapte. Hij sliep iets minder en begon weer wat te eten. Maar hij reageerde nergens op. Niet op onze stemmen, niet op liedjes, niet op zijn naam. Zelfs harde muziek naast zijn hoofd deed niets.

Verpleegkundigen zeiden eerst nog dat hij waarschijnlijk suf was van alles wat er gebeurd was. Maar diep vanbinnen voelden wij al dat het mis zat. Uiteindelijk bevestigden gehoortesten onze grootste angst: Finn was honderd procent doof geworden.

Verdriet

Het moment dat we beseften dat Finn nooit meer onze stemmen zou horen, brak echt ons hart. Dat hij geen muziek meer zou horen, geen concerten, geen vogels buiten. Daar hebben we ontzettend veel om gehuild.

Toen wisten we nog niet dat cochleaire implantaten bestonden. Uiteindelijk kreeg Finn in het UMC Utrecht aan beide kanten een CI. Daarmee kan hij weer horen, al klinkt het geluid meer blikkerig en robotachtig. We hebben ook gebarentaal geleerd voor de momenten waarop hij zijn implantaten niet draagt, zoals tijdens het slapen of douchen. Het is bizar hoe snel een kindje gebaren oppakt. Inmiddels zie ik juist hoeveel voordelen gebarentaal ook heeft voor horende kinderen.

“Het is bizar hoe snel een kindje gebaren oppakt. Inmiddels zie ik juist hoeveel voordelen gebarentaal ook heeft voor horende kinderen”

Yara

Logistieke puzzel

Ons leven veranderde compleet. Lars en ik zijn allebei zzp’er, dus ons werk lag weken en soms maanden stil. We moesten ineens constant op en neer naar Utrecht en Amersfoort voor afspraken, behandelingen en gebarentaal. Onze agenda’s werden compleet omgegooid. Ook logistiek vroeg het veel van ons, omdat we steeds moesten reizen met een kleintje.

Op dit moment geef ik ook graag meer kennis over gebarentaal door. Daarom organiseer ik op 26 mei in Harderwijk en 27 mei online een beginnerscursus gebarentaal voor ouders van horende kinderen, pedagogisch medewerkers, logopedisten en ouders in verwachting.

Vooruitkijken 

Toch heeft deze periode ons ook veranderd. Lars en ik zijn nog dichter naar elkaar toegegroeid. We beseffen nu meer dan ooit dat gezondheid niet vanzelfsprekend is. We mogen zó blij zijn dat we elke ochtend weer wakker worden zonder ziek te zijn. En ondanks alles verwachten we nu ook weer een broertje of zusje voor Finn.”

Dit is een ingezonden verhaal van Yara.