“Peuter hypoglykemie – 31 Augustus 2023”

“Zoals iedere ochtend loop ik samen met mijn dochter Janoe de kamer van mijn zoontje Zimo binnen, zodat ook hij klaargemaakt kan worden voor een dag thuis met opa en oma. Ik moet werken, dus we zijn er vroeg bij. 

Janoe begint hem een beetje te plagen om hem wakker te krijgen. Ze trekt zijn tut uit zijn mond en kietelt hem in zijn zij. Tot onze verbazing reageert hij hier niet op. “Hij slaapt wel heel diep, he Janoe?”, vraag ik nog, terwijl ik hem over zijn wang aai. Ik besluit hem uit bed te tillen, terwijl ook mijn man binnen komt lopen. Zimo reageert nergens op en hangt als een soort slappe pop in mijn armen. Ik kijk mijn man bezorgd aan en we doen er alles aan om hem wakker te maken. Tevergeefs…

Als eerste komt het in ons op om de huisartsenpost te bellen. Zimo had om 5 uur nog een schone luier gehad en was toen gewoon alert, dus gingen we niet uit van iets ergs. De mevrouw aan de telefoon vroeg ons om twee verschillende pijnprikkels toe te dienen, maar ook hier reageerde hij niet op. “U hangt nu op mevrouw en belt direct 112, veel sterkte”. Dat was het moment dat ik over ging op de automatische piloot. 

Ik belde 112 en mijn man ontfermde zich ondertussen om Janoe. Haar probeerden we zo veel mogelijk buiten de situatie te houden, want het werd nu wel heel serieus en akelig. De mevrouw aan de telefoon heeft mij door het wachten op de hulpdiensten heen gepraat en geholpen. Ik moest aangeven wanneer ik Zimo zijn buik omhoog zag komen, zodat zij de ademhaling kon checken. Aan alles merkte ik dat deze veel te langzaam was. Dit bleek later ook het geval…

Voor je gevoel moet je zo lang wachten tot de hulpdiensten er zijn, terwijl zij zo snel kwamen als dat zij konden! Als eerste kwam de politie aan. Met een AED in de hand kwamen zij naar boven gestormd. Wat was ik blij dat ik niet meer ‘alleen’ was! Zimo zijn pyjama en romper werden kapot geknipt, voor het geval dat de AED gebruikt moest worden. Zimo zijn ademhaling bleef goed in de gaten gehouden worden en ook zij wachtten mee op de ambulances. Toen die er eenmaal waren ging het snel. Wat een teamwork! Zimo zijn hele kamer stond vol met ambulancemedewerkers en politieagenten. Er waren zes politieauto’s en twee ambulances opgeroepen voor ons! Ik stond letterlijk met mijn rug tegen de muur en kon niks, alleen toekijken hoe mijn lieve ventje niet meer wakker werd…

De ambulancemedewerkers hadden het snel duidelijk; het glucosegehalte van Zimo was 1.7, veel te laag dus! Er werd een infuus geprikt en o.a. glucose toegediend. Helaas bleek dit niet voldoende om Zimo bij te laten komen. 

“Hartslag blijft te laag, ademhaling blijft te langzaam! Laat de trauma-arts doorkomen!”, is wat de ambulancemedewerker riep. Ik werd licht in mijn hoofd, mijn handen en benen begonnen te tintelen en ik had het gevoel dat ik ging flauwvallen. Maar dat kan niet, ik moet bij Zimo blijven! Gelukkig werd ik op dat moment ‘wakker gehouden’ door een lieve politieagente. 

De traumahelikopter was inmiddels geland en ook de trauma-arts kwam binnen. Met zijn toestemming is er nog meer glucose bij Zimo toegediend, maar ook dit werkte niet meteen. De beslissing werd genomen; we zouden overgebracht worden naar het Sofia Kinderziekenhuis in Rotterdam. Alles werd geregeld en klaargemaakt. Zimo werd naar beneden gebracht en op de trap deed Zimo gelukkig zijn ogen open! Wat was ik blij hem weer zo te zien. Hij werd op de brancard gelegd en zei heel lief: “mama” en wees naar mij. Wat was ik gelukkig met deze woorden en reactie. Mijn ouders waren er inmiddels ook, aangezien zij altijd op donderdag oppassen. “Hé oma”, zei Zimo en op dat moment vertrokken we naar de ambulance. Aangezien Zimo weer wakker was geworden, hoefden we niet meer naar de IC in het Sofia Kinderziekenhuis, maar konden we ook bij het Amphia in Breda terecht. 

Onder politiebegeleiding en met alle toeters en bellen, zijn we naar het ziekenhuis gebracht. 

De diagnose was al vrij snel duidelijk; Peuter hypoglykemie. Zimo zijn glucosegehalte is zo snel gedaald, dat hij in een hypo terecht is gekomen. Hij lag in comateuze toestand, waarbij zijn lichaam de belangrijkste organen is gaan sparen.

Wordt vervolgd…”