Mavis: “Ik kreeg uitgezaaide borstkanker met een jong gezin”

Toen alles veranderde

Na weken pijnstillers van de huisarts ging ik terug naar de Mamapoli in het ziekenhuis. Ook daar wilden ze me eigenlijk weer naar huis sturen. Maar mijn gevoel liet me niet los. Na een kort onderzoek zagen ze verschil met mijn linkerborst en kreeg ik een echo. Daar bleek het meteen mis te zijn. Er werden drie puncties genomen en drie uur later kreeg ik de uitslag: borstkanker, met uitzaaiingen naar de lymfeklieren. Ik dacht alleen maar, dit gaat niet over mij. Alsof mijn gevoel gewoon uitging. En ik kon alleen maar denken aan mijn dochters, Ella (9) en Romée (3). Op dat moment besloot ik om alles op alles te zetten om te blijven leven.

Vanwege de agressieve en zeldzame vorm, de grote tumoren en de uitzaaiingen was er veel angst en verdriet in mijn omgeving. Zelf wilde ik daar nog niet aan. Ik ging me juist verdiepen in kanker, om weer een beetje grip te krijgen. Ik kreeg een behandelplan met alles erop en eraan: chemo, een mastectomie, bestralingen en een chemotablettenkuur van zes maanden. Vooral de chemo was zwaar. Ik belandde drie keer op de eerste hulp en werd twee keer opgenomen in het ziekenhuis. Het was letterlijk overleven en dragen.

“Het moeilijkste vond ik nog dat ik er niet voor mijn kinderen kon zijn”

Mavis (43)

Toen ik dacht dat ik niks meer overhad

Maar het moeilijkste vond ik nog dat ik er niet voor mijn kinderen kon zijn. De kleine dingen: samen een cadeautje kopen voor een kinderfeestje, een vlecht maken voor de schoolfotograaf. Of er zijn voor mijn jongste dochter, die ineens begon te stotteren toen ik in het ziekenhuis lag. Juist op de momenten dat ik dacht dat ik niets meer over had, vond ik de kracht om weer op te staan. Voor mezelf, voor mijn meiden, voor mijn gezin.

De ene voet voor de andere

Vandaag sluit ik dit hoofdstuk een beetje af, al blijft het spannend. Op 5 juni heb ik mijn laatste MRI-scan. En om deze periode symbolisch af te sluiten, ren ik op zondag 12 april samen met een groep vrienden de 10 kilometer in Rotterdam (al wordt het waarschijnlijk meer lopen dan rennen).
We doen dit als Team Meef, om geld in te zamelen voor de strijd tegen kanker. Voor de mensen die het nu hard nodig hebben en voor onderzoek dat levens redt. Borstkanker neemt veel, maar het neemt niet alles. Het kan geen liefde wegnemen, het kan geen hoop wegnemen. Het kan niet die koppige, stille moed wegnemen die maakt dat ik, zelfs als ik bang ben, moe ben of me gebroken voel, tóch mijn ene voet voor de andere blijf zetten.

“Als je wordt aangeraakt door de vergankelijkheid van het leven, vallen alle ‘schillen’ van je af: werk, ambities, dagelijkse dingen waar je druk mee was”

Mavis (43)

Alles wat eerst belangrijk leek, valt weg

Als je wordt aangeraakt door de vergankelijkheid van het leven, vallen alle ‘schillen’ van je af: werk, ambities, dagelijkse dingen waar je druk mee was. Wat overblijft, is dat je beter wilt worden en dat het goed gaat met je kinderen en je gezin. Het raakt alles. Fysiek, mentaal, emotioneel en sociaal. Alle thema’s komen voorbij en worden uitvergroot. Je krijgt levenswijsheid en eigenlijk ook een nieuwe versie van jezelf.

Lees ook

patty: DEEL 3: Een moedergevoel die helaas blijkt te kloppen

Luister naar je intuïtie

Wat ik andere ouders wil meegeven, is om altijd te luisteren naar je intuïtie en daarnaar te handelen. Wees assertief, ook naar artsen. Pak de regie in je eigen behandeltraject, zover dat lukt. Mijn verhaal begon met een gevoel dat niet goed zat, en dat gevoel had gelijk.

Dit is een ingezonden verhaal van Mavis. Wil je haar steunen tijdens de NN Marathon Rotterdam? Door te doneren via deze link help je KWF bij levensbelangrijk kankeronderzoek.