Wendy kreeg een kind met twee vaders: “We wisten meteen: dit klopt”

“Die man kwam maar niet”

Wendy is begin dertig als haar wens voor een tweede kind steeds sterker wordt. Ze heeft al een dochter, maar de juiste man blijft uit. “Ik wilde zo graag een tweede, maar ik bleef wachten op iemand met wie dat goed zou voelen. Toen zag ik een film over een homoseksuele man die samen met een vriendin een kind krijgt. Ik dacht meteen: dit is wat ik zoek. Niet alleen, maar zonder een romantische relatie.”

Ze duikt in onderzoek en reageert via Meer dan Gewenst op een oproepje van een homostel. Ze wisselen nummers uit en ontmoeten elkaar in het echt. “We hadden al heel snel het gevoel, dit klopt. We hebben toen over alles gepraat: opvoeding, school, feestdagen en de verdeling. Zij wilden 50/50, ik voelde meer voor 60/40. Dat waren wel struikelblokken, maar we konden erover praten.”

“We belden de vaders om te zeggen dat hun dochter geboren was. Ze dachten dat we een grap maakten!”

Wendy

Een pittige zwangerschap

Toen ze gingen proberen, was Wendy (tot hun verbazing) gelijk de eerste keer zwanger. “Die zwangerschap was pittig. Veel kwaaltjes, weinig energie. En toch durfde ik niet goed om hulp te vragen aan de vaders. Je kent elkaar nog niet zoals in een gewone relatie.” 

Zo was er een discussie die haar achteraf de bijnaam ‘hormonale Wendy’ gaf. “Dan zat ik onder de hormonen en zag ik hen op een festival staan. Dan was ik natuurlijk boos: ik lig hier half kreupel en jullie staan met een biertje in de zon. Terwijl we daar helemaal niks over afgesproken hadden. Achteraf had ik best eerlijker mogen zijn. Als ik had gezegd hoe zwaar ik het vond, hadden zij meer kunnen doen.”

De bevalling die ze misten

De bevalling verloopt totaal anders dan gepland. “Met 41 weken werd ik ingeleid. Het plan was rustig opstarten, en de volgende dag zou de bevalling pas beginnen. De vaders wilden ’s avonds pokebowl komen brengen, ze vonden het zielig dat ik ziekenhuisvoedsel moest eten. Om vijf uur vertrokken ze, maar daarna kreeg ik ineens heftige weeën. Binnen no time zat ik in een weeënstorm, elke minuut een wee. Ik riep: ‘Je moet die mannen nú bellen, anders missen ze het!‘ Kort daarna was Sophie er.”

Alles gebeurde binnen een uur. “We belden de vaders om te zeggen dat hun dochter geboren was. Ze dachten dat we een grap maakten!”

Kies je strijd

Na de roze wolk begon het pas echt: drie ouders, één kind, en veel overleg. “Je kunt niks meer alleen bepalen. Dat is soms confronterend. Je draagt haar negen maanden, maar daarna ben je één van de ouders. Na de geboorte bleef onze dochter eerst bij mij. Daarna bouwden we het contact samen stap voor stap op.  Zo groeiden we naar de verdeling die we nu hebben: 60/40. Het is dubbel. Je mist je kind als ze weg is, maar ik heb ook vrijheid. Ik kan bijtanken, tijd met mijn oudste hebben. Dat zie ik echt als voordeel van dit co-ouderschap.”

Zelfs zoiets kleins als de kapper regel je niet meer alleen. “Zij wilden wachten, ik vond het écht nodig. Uiteindelijk ben ik in overleg met de vaders gegaan en achteraf vonden zij ook dat het beter stond. Inmiddels mag ik elke drie maanden zonder overleg naar de kapper voor de puntjes.”

Ook de feestdagen waren een puzzel. “Tijdens het opbouwen werd het ineens kerst. We hadden daar geen rekening mee gehouden. Opeens moest ik haar met kerst afgeven en dat vond ik moeilijk. Maar met veel overleg en compromissen komen we er altijd uit.”

“Ook de minder leuke momenten worden dragelijker, je wordt vanzelf ‘afgelost’. Misschien is dat wel het onverwachte voordeel van onze constructie”

Wendy

Goed gehecht

De kinderen doen het goed. Wendy’s oudste dochter is dol op haar zusje. “’s Ochtends wil ze haar meteen wakker maken en dan zitten we met z’n drietjes op bed. Dat zijn de kleine momenten die ik koester. Sophie is makkelijk, beweeglijk en blij. De wisselingen gaan soepel, ze huilt nooit en voelt zich veilig bij ons alledrie. Ze is goed gehecht, en dat is het belangrijkste.”

Dat het co-ouderschap ook voordelen heeft, merkt Wendy elke week. “Omdat je minder tijd samen hebt, ben je heel bewust aanwezig als ze er wél is. Ook de minder leuke momenten worden dragelijker, je wordt vanzelf ‘afgelost’. Misschien is dat wel het onverwachte voordeel van onze constructie.”

Geen spijt

Wendy kan haar geluk niet op. “Ik ben zó blij met mijn tweede kind, met de vrijheid die ik heb en met de band met de vaders van mijn dochter.“

Negatieve reacties krijgt ze nauwelijks. “Mensen vinden het vooral bijzonder. En ja, soms zegt iemand: ‘Ik zou het zelf nooit doen.’ Dat hoeft ook niet. Zij hoeven mijn leven niet te leven.”