We dachten dat we op tijd waren… tot we de kinderopvang belden

Jaren geleden gingen we hier in de buurt wonen, omdat we een groot mensen huis wilde, voor onze kleine mensjes. We zochten een buurt met een speeltuin, een basisschool en een opvang allemaal dicht in de buurt. En dat is ook zeker gelukt, want er ligt een speeltuin en park voor de deur, een park om de hoek en daartegenover, nog geen tien minuten (uit ervaring is dat met kinderen 20 minuten) van de voordeur een basisschool met kinderopvang er aan vast.

Maar door de zes volgende jaren na de verhuizing heen, was het idee van vroeg inschrijven een beetje verwaterd. Gelukkig was er net voor de carnaval een oplettende collega die vroeg of we ons al hadden ingeschreven. Lachend en gekscherend zeiden we nog dat we eerst de 20 weken echo wilde afwachten, tot ze ons wees op de wachttijden voor de gemiddelde opvang. En zo klommen we die avond al in de pen voor een inschrijving en kregen we de dinsdag van de carnaval brak de directrice aan de lijn, of we misschien eerst even wilde kijken. Natuurlijk!

Voor de mensen die nog ergens twijfelen of ze kinderen willen, ga vooral een keer kijken op de opvang. Voor ons als twee mannen met momenteel zo’n klapperende eierstokken dat je er waterputten mee kan slaan in Afrika, was het één groot uitje. We werden rondgeleid door één van de begeleidsters die een paar keer moest verplaatsen, omdat ze de kinderen zelf niet wilde afleiden. Ze had gelukkig niet door dat wij zelf alleen continu afgeleid raakte door alle kleintjes die rondliepen.

Na alles te hebben mogen zien, was er een nog volmondiger ja op deze locatie, dan dat we al die jaren geleden hadden kunnen bedenken. En we hadden geluk, want met onze verloven en lieve moeders, komen we mooi uit tot onze eigen kleine de nieuwste virussen kan gaan oppikken bij de creche. Het enige probleem…..

Door die klapperende eierstokken willen we er nu op z’n minst nog zes! We zullen ze maar vast op de wachtlijst zetten.