Beeld: Djuna

Redactie Mamaplaats

Toen Djuna (33) moeder werd van Jake (5) , voelde ze al snel dat er iets niet klopte. Kleine signalen die anderen misschien niet eens zouden opmerken, maar die bij haar bleven hangen. Wat begon als twijfel, groeide uit tot een zoektocht naar antwoorden die haar leven voorgoed zou veranderen.

We zongen liedjes, kietelden hem, probeerden alles om contact te maken, maar het was alsof hij door ons heen keek

Djuna (33)

Iets klopte niet, maar niemand leek het te zien

“Onze zoon Jake was nog maar een paar weken oud toen we iets begonnen te voelen wat we niet goed konden plaatsen. Van die kleine dingen waarvan je denkt: het zal wel. Maar die toch blijven knagen.

Jake keek ons eigenlijk nooit aan. We zongen liedjes, kietelden hem, probeerden alles om contact te maken, maar het was alsof hij door ons heen keek. Zelfs tijdens de borstvoeding zocht hij geen oogcontact. Natuurlijk gaan er dan alarmbellen af, maar je wil ook niet meteen die ouder zijn die voor alles naar de dokter rent.

Hij had ondertussen ook veel last van koemelkallergie en andere allergieën. Zijn huid was kapot en pijnlijk, en we liepen er vaak voor naar de dokter. Maar elke keer als ik mijn zorgen uitte over zijn ontwikkeling, werd het een beetje weggewuifd. Hij zou wat achterlopen door zijn lichaam dat zo hard moest werken. En ja, jongens zijn vaak wat later, kreeg ik te horen.

Toch bleef het gevoel. Waarom wilde hij niet zitten of rollen? Waarom reageerde hij niet op zijn naam? Jake was zo stil. Zelfs met een huid vol wondjes hoorde je hem nauwelijks.

Na een paar minuten wist ik het eigenlijk al. Alles wat ik las, paste precies bij Jake

Djuna (33)

Googelen wat je eigenlijk niet wilt weten

Tijdens onze verhuis van Antwerpen naar West-Vlaanderen bleef het door mijn hoofd spoken. Op een avond typte ik het gewoon in: waarom kijkt mijn baby me niet aan en reageert hij niet op zijn naam?

Binnen een paar seconden zat ik op allerlei pagina’s over autisme. En na een paar minuten wist ik het eigenlijk al. Alles wat ik las, paste precies bij Jake.

Ik maakte meteen een afspraak bij een neuroloog en zocht uit waar we hem konden laten onderzoeken. Zo kwamen we terecht bij het COS in Gent, met een lange wachtlijst. Ondertussen werd hij getest op epilepsie vanwege bepaalde trekkingen en spanningen, maar dat bleek het niet te zijn. Gelukkig had ik die afspraak bij het COS al vastgelegd.

Ook bij het consultatiebureau gaf ik mijn zorgen aan. Jake was toen bijna twee, sprak geen enkel woord, begreep niets en kon geen simpele dingen aanwijzen. Toch kregen we opnieuw het gevoel dat we overdreven.

De klap die we niet zagen aankomen

Toen we eindelijk bij het COS terechtkonden, werden er verschillende testen gedaan. Jake kon geen enkele opdracht uitvoeren. Vrij snel viel het woord autisme.

Wat we op dat moment nog niet doorhadden, was dat er meer speelde. Jake had niet alleen autisme, maar ook een ontwikkelingsachterstand en een mentale beperking. Op 24 maanden zat hij op het niveau van een kindje van 10 maanden.

Dat was een klap die we totaal niet zagen aankomen. We wisten zo weinig, en ineens veranderde alles.

Ons leven volledig omgegooid

Jake gaat nu naar een aangepaste school met individuele en groepstherapie. Ons leven draait volledig om onze kinderen. Ik werk vanuit huis met mijn eigen thuisbakkerijtje, zodat we de zorg voor onze twee zorgkindjes en onze dochter kunnen combineren.

Het is zwaar, dat ga ik niet mooier maken. Maar we hebben ook geleerd om anders te kijken. We nemen niets meer vanzelfsprekend. Kleine dingen zijn ineens groot geworden.

De onmacht blijft soms het moeilijkst. Je wil geen label op je kind plakken, maar zonder dat label krijg je ook niet de hulp die je nodig hebt.

Wat ik andere ouders wil meegeven

Als ik terugkijk, heeft dit ons veranderd. We zijn sterker geworden als ouders, maar ook als team. Je moet samen door zoiets heen, anders red je het niet. Liefde maakt het niet makkelijker, maar wel draaglijker.

Ik hoop dat andere ouders zich herkennen in mijn verhaal. Dat ze durven luisteren naar dat stemmetje vanbinnen. Want echt, je mama of papa gevoel liegt niet.

En hoe uitzichtloos het soms ook voelt, je staat er niet alleen voor ❤️”