Beeld: ashleymkl_mama.in.herstel

“Waar zelden over wordt gepraat, dus ook zelden voor gewaarschuwd wordt… Is hoe eenzaam je je soms als volwassene kan voelen.

Yes, I said it!

Ik durf het toe te geven, het voelt soms zoooo verdomd eenzaam en dat is gek, want ik ben niet altijd alleen, ik heb familie, ik heb vrienden en uiteraard mijn gezin.

Ik ben altijd al wat lastig geweest als het aan komt op vriendschappen. Als kind was ik altijd de vreemde. Het meisje wat niet meisje-meisje was en er dus niet bij hoorde, maar meer bij de jongens past. Maar toch, de jongens… Ergens mistte ik alsnog wel iets in die connecties.

Op de middelbare school kwam daar ook nog bepaald gedrag bij waar andere totaal niet mee om konden gaan.

Vrienden maken als volwassenen is focking hard!

Ik vind het jammer dat ik bepaalde dingen daardoor heb gemist in mijn kindertijd. Bepaalde ervaringen. Maar, ik wist niet dat mijn karakter me juist later in het leven zoveel meer zou brengen. Nu is het mijn kracht, iets wat mij echt mij maakt en waar mensen mij juist om waarderen.

Maar toch, soms komt er toch een gevoel van eenzaamheid en ik ben me hierin gaan verdiepen. Hoe kan dat toch?

Gek genoeg, bijna iedereen heeft dit eigenlijk. Meestal is het toegeven daarvan iets wat niet vaak gedaan wordt, maar als je goed zoekt tussen de gevoelens van mensen en bepaalde vragen stelt, komt vaak dezelfde reactie. Vrienden maken als volwassenen is focking hard!

Vaak merken mensen dat ze zich eenzaam voelen als ze in een mindere periode zitten. Bij mij was dat tijdens mijn zwangerschap, ik moest toen stoppen met werken i.v.m. dusdanig lage bloeddruk dat autorijden etc. gevaarlijk werd. Dit betekende ook dat ik dus uit mijn oude gebied was, want daarvoor was ik verhuisd naar een andere plaats. Ik zag mijn beste vriendinnen (mijn gevoelsmatige zussen) niet meer, mijn cliënten niet meer en zat in een plaats waar ik ook niemand kende.

Ook na de bevalling komt er bij vele zo een periode. Kraamhulp weg, de kaartjes en appjes met felicitaties werden minder, kraambezoek ook. Nu kozen wij expres voor een “kraamfeestje”, een x aantal dagen waarop mensen allemaal op kraamvisite kon komen. Dit omdat al die losse afspraken ook best benauwend kan zijn en zo hadden we ook nog wat om weer naar uit te kijken.

Maar goed, terug naar het verhaal… Sociale contacten waren altijd al lastig voor me om te onderhouden, dat werd nu nog vele malen moeilijker en de wereld waar ik in zat werd ineens zooooo veel kleiner.

…dus zomaar zoiets doen zonder gevolgen lijkt een sprookje en sprookjes bestaan niet

Shit! Hoe maak ik eigenlijk vrienden? Als kind gaan zulke dingen doorgaans makkelijk. Zelfs terwijl ik het idee had dat ik weinig vrienden had als kind, ik kon ze wel makkelijk maken. Tijdens vakantie was ik nooit alleen en in een speeltuin sloot ik zo makkelijk aan bij andere kinderen hun spel….

Maar hoe doe je dat als volwassene? Je kan toch niet zo naar iemand toe lopen en zeggen van goh, zullen we een bakkie doen?

Als iemand dat bij mij zou doen, zou ik denken dat diegene wat van me wil ofzo en ze ferm afwijzen. Want dat is de wereld waar we in leven ten slotte, er gebeuren de meest bizarre dingen en dus zomaar zoiets doen zonder gevolgen lijkt een sprookje en sprookjes bestaan niet.

Je ziet ook niet random een volwassene in een zandbak spelen, dus schepje delen of samen een zandkasteel bouwen zit er ook niet in…

Schommelen kunnen we tegenwoordig zelf, dus iemand duwen of vragen om te duwen, zet daar ook maar een streep door…

En snoepjes uitdelen? Doe dat ook maar niet, of je wilt spontaan in de boeien geslagen worden? And let me tell you, ook de politie wil geen spelletje spelen…

Vervolgens ga je aan de babbel en met wat mazzel komt er respons die meer inhoud heeft dan de weersverwachtingen

Oké, wat dan? Nou, ik ga het je vertellen. Ik heb een app geïnstalleerd! Ik ben gaan zoeken naar een vriendenapp en ben gaan “daten” om vrienden te krijgen.

Say whut? Ja, zulke dingen bestaan dus ook. Want we zijn niet alleen in het alleen zijn… Er zijn er meer als jou en mij en serieus, wat een wereld!

Vroegahhhh heb ik gewoon gedate. Gewoon zo een mega foute gratis chat-app, je kent ze wel… Weken ouwehoeren om vervolgens geghost te worden of moeilijk genoemd te worden omdat je niet na 3 zinnen met iemand het bed in wilt duiken. Buiten het deel waarin je wordt bestempeld als sl*t omdat je niet wilt afspreken (yes, mannen in die apps zijn soms echt te debiel voor woorden), is zo een vrienden-app niet echt heel anders.

Je maakt een profiel aan en begint met “swipen” en “liken” en wacht tot er een match is. Vervolgens ga je aan de babbel en met wat mazzel komt er respons die meer inhoud heeft dan de weersverwachtingen. Een zeldzaam fenomeen is een daadwerkelijk dialoog en soms komen beide partijen zelfs tot de conclusie dat je wilt afspreken.

En gaan (eigenlijk veel te weinig, want hey… Life and so) nog steeds op dates met elkaar

Dit heeft me trouwens wel 1 mega goede vriendin opgeleverd! Dus somssss, werkt het echt. Zij en ik waren beide zwanger en zaten beide door bijkomstigheden van die zwangerschap thuis. Rond dezelfde periode uitgerekend, beide zwanger van een jongen, beide nog niet zo gek lang samen met onze partner, beide ook al moeder van oudere meiden (zij 2 meisjes en ik heb mijn puberella) en och, er was nog zoveel meer waar we mee deden matchen!

We zijn nu, bijna 3 jaar later, nog steeds goede vriendinnen en gaan (eigenlijk veel te weinig, want hey… Life and so) nog steeds op dates met elkaar.

Het is dus mogelijk! Als volwassene nieuwe vrienden maken! Maar het is niet makkelijk, en toch wel de moeite waard.

Wat ik dus wil zeggen, je bent niet alleen in het alleen voelen. En door ziekte of andere situaties kan dat gevoel vaak erg sterk worden. Geloof me, ik snap je! Maar er zijn mogelijkheden en je mag best zeggen dat je je alleen voelt. Maar laat dat je niet tegenhouden in jezelf te tonen. Want ergenssss, is er iemand die zich net zo voelt als jij en wie weet, is diegene zelfs die die jouw leven weer wat rijker kan maken.

Niemand waarschuwde me hoe eenzaam ik me zou kunnen voelen, maar niemand vertelde me ook dat ik daar niet alleen in ben en dat er eigenlijk nog zoveel kan, hoe moeilijk het ook lijkt….

Maar ik vertel het je wel,

Veel liefs van mij

(Op de foto: Mijn vriendin Nathalie, haar zoontje Otis, mijn puberella Melody en ik met Kai op mijn schoot)”

Dit is een blog voor de deel en win actie. Check hier wat je kunt winnen. Meedoen kan nog tot 13 april.