Waar niemand mij voor waarschuwde: als borstvoeding niet lukt..

Dus ik begon vol overtuiging. Met een pasgeboren baby in mijn armen en een hoofd vol adviezen. Ik wachtte op wat iedereen beschreef. Op de volle, gespannen borsten. Op het moment waarop je lichaam het ineens zou begrijpen. Op de melk die vanzelf zou komen. Maar dat moment kwam niet.

Mijn borsten bleven zacht. Er was geen stuwing, geen druk en geen teken dat mijn lichaam bezig was met iets groots en natuurlijks. Alleen een paar kleine druppeltjes. Zo klein dat ik me afvroeg of borstvoeding geven uren zou moeten duren per keer. Toch bleef ik voeden. Blijven aanleggen want dan zou het beter worden. Ik bleef hopen. Want dat was wat je moest doen. Het blijven doorzetten en proberen was wat goede moeders deden, dacht ik.

Ondertussen keek ik naar mijn baby. Naar dat kleine gezichtje dat zo duidelijk liet zien dat dit niet genoeg was. De onrust, het zoeken, het huilen dat niet ophield. En toch vertelde ik mezelf dat ik moest volhouden. Want iedereen zei dat het beter zou worden. Dat het tijd nodig had. Dat mijn lichaam het echt wel zou oppakken, als ik maar zou doorzetten. Maar niemand sprak over de hoeveelheid tijd die het zou moeten kosten om borstvoeding aan te maken. Mijn twijfels werden groter en mijn zelfhaat kwelde mij steeds vaker.

Na weken van voeden, kolven, hopen en huilen zat ik daar, starend naar een flesje. 2 maanden verder en nog altijd maar tien milliliter. Vijf ml uit de ene borst, vijf ml uit de andere. Meer werd het niet. Nooit. Het voelde als een klap in mijn gezicht. Alsof mijn lichaam me in de steek liet op het moment dat ik het het hardst nodig had.

Ik voelde me leeg. Letterlijk en figuurlijk. Mijn baby had honger en ik kon haar niet geven wat zij nodig had. En in plaats van dat iemand tot mij doordrong dat het oké was, dat dit ook kon gebeuren, bleef die ene boodschap maar rondzingen in mijn hoofd: borstvoeding is het beste.

Maar wat als het niet lukt?
Wat als je lichaam niet meedoet?
Wat als je daar zit, met tranen die urenlang over je wangen lopen, omdat je iets probeert te geven wat er gewoon niet is?
Niemand had me daarop voorbereid. Niemand had het met me gehad over wat het met je doet als je faalt in iets wat zo vanzelfsprekend lijkt voor de rest van de wereld. Niemand vroeg wat het beste was voor mij, als kersverse moeder die zichzelf langzaam kwijtraakte in die strijd.

Inmiddels ben ik moeder van drie kinderen, en als ik terugkijk, zie ik hoeveel energie, verdriet en schuldgevoel ik in die eerste periode heb gestopt. Hoe hard ik gevochten heb tegen iets waar niet tegen te vechten viel.

Bij mijn tweede probeerde ik het opnieuw. Dit keer beter voorbereid, met begeleiding, met hulp, met alles wat er mogelijk was. Ik zette wekkers, kolfde, slikte medicatie, deed alles wat binnen mijn macht lag. Maar mijn lichaam bleef hetzelfde verhaal vertellen. Na 3 maanden van hopeloos blijven proberen moest ik stoppen, mijn borsten gaven geen melk.

Nu, bij mijn derde, is er iets veranderd. Ik voer geen strijd meer. Geen gevecht tegen mezelf. Alleen acceptatie.
Ik heb me erbij neergelegd dat mijn lichaam amper borstvoeding aanmaakt. En voor het eerst voelt dat niet als falen, maar als rust. Het is wie ik ben. Dit is mijn lichaam. En het hoeft niet anders te zijn om goed genoeg te zijn.

Mijn kinderen zijn groot geworden op flesvoeding, in alle vormen die je maar kunt bedenken. En ze doen het goed. Ze groeien, ze lachen, ze zijn gelukkig. Ze hebben geen tekort gehad, alleen een moeder die alles heeft gegeven wat ze kon — ook al zag dat er anders uit dan verwacht.

Soms denk ik nog weleens aan die eerste weken. Aan de tranen, de twijfel, het gevoel dat ik tekortschiet. En dan zou ik die versie van mezelf zo graag willen vasthouden en zeggen: je doet het goed. Ook zo. Juist zo.

Want waar niemand mij voor waarschuwde, is dat moederschap niet zit in hoe je je kind voedt, maar in hoe je er bent. In de liefde, de zorg en de toewijding. In de keuzes die je maakt, zelfs als ze anders zijn dan je ooit had gedacht.
En dat het beste voor je kind soms begint bij een moeder die zichzelf niet langer voorbijloopt.

En hoe pijnlijk deze woorden voor mij ook zijn om op te schrijven, ik weet inmiddels dat ze waar zijn. Want er zijn momenten geweest waarop ik die liefde niet kon geven zoals ik dat zo graag had gewild. Twee keer zat ik midden in een postnatale depressie, en was ik vooral bezig met overleven. Ik kon er niet altijd zijn zoals ik had gehoopt, niet zoals mijn baby’s verdienden. En dat besef doet nog steeds pijn. Maar juist daardoor heb ik geleerd dat liefde groter is dan alleen wat een moeder kan geven. Een kindje heeft liefde nodig, warmte en geborgenheid — maar die hoeft niet altijd alleen van mama te komen. Soms zit die in de armen van een partner, een oma, iemand anders die er wél even kan zijn. Natuurlijk, een kindje heeft ook voeding, slaap en schone luiers nodig — dat spreekt voor zich 😉 — maar liefde is de basis. Altijd. En die vindt uiteindelijk zijn weg, zelfs als jij hem zelf even niet kunt geven. 💛

Ik wil dit nog even zeggen tegen elke moeder die dit leest, of je nu worstelt zoals ik, of eigenlijk prima borstvoeding zou kunnen geven maar twijfelt: flesvoeding is ook gewoon oké. Echt. Het maakt je niet minder, het maakt je niet zwakker en het zegt niets over hoeveel je van je kindje houdt. Want uiteindelijk is het allerbelangrijkste wat een kind nodig heeft: geen perfecte voeding, maar een moeder die er is. Een moeder die kan knuffelen, troosten, lachen en liefhebben. Liefde voedt op een manier die geen enkele borst of fles ooit kan vervangen.