Haar moeder overleed aan ALS, maar Alida herkent haar nog elke dag in haar kinderen

Het ging zo snel

“Mijn naam is Alida. Ik ben moeder van mijn dochter Jaylee (12) en mijn zoon Davinjo (10). Toen ik 21 jaar oud was, verloor ik mijn moeder aan de vreselijke ziekte ALS. ALS (Amyotrofische Laterale Sclerose) is een progressieve en dodelijke zenuw/spierziekte. Bij ALS sterven de motorische zenuwcellen in het ruggenmerg en de hersenen af. Dit zorgt ervoor dat spieren één voor één uitvallen, wat leidt tot toenemende spierzwakte en uiteindelijk volledige verlamming.

Het ging allemaal zo snel. Mijn moeder was altijd gezond geweest en ineens veranderde alles. Door de ziekte ging ze hard achteruit. Ze kwam in een rolstoel terecht en kon uiteindelijk bijna niet meer praten. Het was hartverscheurend om dat van zo dichtbij mee te maken.

Mijn moeder heeft uiteindelijk gekozen voor euthanasie. In die moeilijke tijd heb ik haar overal in bijgestaan. Ook na haar overlijden heb ik haar samen met haar eeneiige tweelingzus verzorgd, gewassen en mooi aangekleed. Dat zijn intense, maar ook dierbare momenten die ik altijd met me meedraag.

Een moment dat mij altijd is bijgebleven, is dat laatste zorgmoment voor haar. Ondanks het verdriet voelde het ook heel liefdevol en intiem om dit nog voor haar te mogen doen. Dat vergeet ik nooit meer.

“Het voelt soms alsof een stukje van haar toch voortleeft in hen”

Alida

Herkenbare eigenschappen 

Met haar tweelingzus heb ik een hele bijzondere band. Ze voelt voor mij als een tweede moeder en daar ben ik ontzettend dankbaar voor. Door het verlies zijn we binnen de familie ook dichter naar elkaar toegegroeid. We hebben samen veel gedeeld en elkaar gesteund in het verdriet.

Wat ik nog steeds heel jammer vind, is dat mijn moeder mijn kinderen nooit heeft mogen ontmoeten. Ik was nog zo jong toen ze overleed. Ze is maar 46 jaar geworden en dit jaar word ik zelf ook 46. Dat zet me vaak aan het denken.

Wat ik wel heel bijzonder vind, is dat mijn kinderen zoveel eigenschappen van mijn moeder in zich dragen. Mijn dochter Jaylee is heel rustig en creatief. Precies zoals mijn moeder was. Zij heeft vroeger ook op de modevakschool gezeten en was enorm creatief. Mijn zoon Davinjo is gek op muziek en heel zorgzaam, ook eigenschappen die mijn moeder had. Het voelt soms alsof een stukje van haar toch voortleeft in hen. En dat geeft me troost.

“Doordat ik haar zo jong ben verloren, besef ik elke dag hoe kostbaar tijd is”

Alida

Onderdeel van het gezin

Het verlies van mijn moeder heeft mij als ouder diep gevormd. Doordat ik haar zo jong ben verloren, besef ik elke dag hoe kostbaar tijd is. Ik probeer bewust te genieten van mijn kinderen en van de kleine momenten, omdat ik weet hoe snel het leven kan veranderen. Ik probeer er écht voor mijn kinderen te zijn. Liefde, aandacht en geborgenheid vind ik het allerbelangrijkst. Ik wil dat zij altijd voelen dat ze bij mij terecht kunnen.

Tegelijkertijd doet het soms ook pijn. Vooral het besef dat mijn moeder mijn kinderen nooit heeft mogen ontmoeten. Maar juist daarom vertel ik veel over haar. Op die manier blijft ze toch een beetje onderdeel van ons gezin.

Bewust genieten 

Als ik nu terugkijk, heeft het verlies van mijn moeder mij enorm veranderd. Ik ben er sterker door geworden, maar ook gevoeliger en bewuster van hoe kwetsbaar het leven is. Dingen die eerst vanzelfsprekend leken, waardeer ik nu veel meer.

Aan andere ouders die dit herkennen, wil ik zeggen: je staat er niet alleen voor. Verdriet verdwijnt niet, maar het verandert wel. Gun jezelf de ruimte om te voelen wat je voelt, op jouw manier en in jouw tempo. Probeer ook de mooie herinneringen vast te houden en ze te blijven delen met je kinderen. Op die manier blijft jouw ouder altijd een beetje dichtbij.”

Dit is een ingezonden verhaal van Alida.