Eenvlinderuitvaart: “Niet alleen het stille mannetje was stil, moeder werd ook stil.”

Alleen was ze tot nu toe altijd, net zoals vele anderen. Alleen in deze tijd: de tijd van 1,5 meter afstand, vaders die niet mee mochten naar de echo, en de tijd van kapjes en schermen en vooral geen hand en geen contact.

Alleen ging ze naar huis, waar ze zelf het vreselijke nieuws moest vertellen aan haar man: dat het stille mannetje voor altijd stil bleef.
De tijd ging voorbij, de tranen waren op, en ze belde het ziekenhuis voor de afspraak om de bevalling in te leiden.

Plots was het ziekenhuis dicht: te vol, te weinig zorgverleners, en ze moest naar een ziekenhuis 45 minuten rijden verderop.
Een ziekenhuis waar ze nooit geweest was, waar haar man niet mee mocht bij de bevalling, want de beschermingsmiddelen waren schaars.
Niet alleen het stille mannetje was stil, moeder werd ook stil.

Geen hand die haar vasthield, alleen een hand die een infuus plaatste.
Geen mond die haar steunende woordjes fluisterde, alleen een mond die klaagde over hoe druk het wel niet was.
Geen lijf dat haar vasthield om door deze vreselijke bevalling te komen, alleen een lijf dat het alleen moest doen.

Alleen in het kamertje bevallen van dit ontzettend knappe mannetje.
“Kijk er vooral niet naar, doek eromheen, in een tas,” en ze mocht naar huis.
Geen haartjes, foto’s, vingerafdrukken — alleen was ze met haar pasgeboren stille mannetje in een tas.

En die moeder?
Dat was ik, net zoals honderden andere moeders die in deze tijd alleen naar alle echo’s moesten, alleen naar alle controles, en bij wie bij de uitvaarten maar dertig man aanwezig mocht zijn.

Alleen was echt alleen, en dat mag nooit meer gebeuren.

Omarm, steun, geef liefde en zorg ervoor dat een ander nooit alleen staat.
Jij en wij maken het verschil!”