Bo mist haar moeder nu meer dan ooit: “Kon haar niet vertellen dat ze oma werd”

Zorgeloze jeugd voorbij

“Mijn moeder kreeg haar eerste herseninfarct toen ik net dertien was. Ze raakte linkszijdig verlamd en verbleef bijna zeven maanden niet thuis. Eerst lag ze in het ziekenhuis en daarna maandenlang in een revalidatiecentrum. Ik reisde als jong meisje iedere dag met het openbaar vervoer vanuit school door Rotterdam om bij haar te zijn. Ik sloeg geen dag over.

Toen ze uiteindelijk weer naar huis mocht, woonden we nog in een huis dat helemaal niet geschikt was voor een rolstoel. Door lange wachtlijsten duurde het bijna twee jaar voordat we een aangepaste woning kregen en konden verhuizen.

In een periode van nog geen drie jaar veranderde mijn hele leven. Mijn moeder was er nog wel, maar ze veranderde van een zelfstandige kroegbaas in een moeder die zelf hulp nodig had. Ik werd jonge mantelzorger en moest ook nog verhuizen, weg van al mijn vrienden. Mijn zorgeloze jeugd was eigenlijk voorbij.

“Sliep ik snel door? Was ik een huilbaby? Wat waren mijn eerste woordjes? Dat soort vragen blijven onbeantwoord”

Bo

“Mama, hoe deed jij dat?”

Ondanks alles bleef ze mijn moeder. Ook vanuit haar rolstoel stond ze altijd voor ons klaar. Maar toen ze uiteindelijk overleed, veranderde er opnieuw alles.

Dat jaar raakte ik zwanger van mijn oudste dochter. Het voelde zo vreemd dat mijn moeder er ineens niet meer was. Tijdens mijn bevalling stonden mijn schoonmoeder en mijn vader naast me, maar mijn eigen moeder niet.

Ik kon haar niet vertellen dat ze weer oma zou worden. Ik kon haar ook niet bellen met alle vragen die later kwamen. Mama, wanneer liep ik voor het eerst? Sliep ik snel door? Was ik een huilbaby? Wat waren mijn eerste woordjes? Dat soort vragen blijven onbeantwoord. Mijn vader wist veel dingen ook niet meer. Juist dat maakt moeder zijn zonder moeder soms ontzettend eenzaam.

Moederdag

Er zijn momenten waarop het gemis ineens extra hard binnenkomt. Moederdag bijvoorbeeld. Iedereen zoekt een cadeau of schrijft iets liefs voor zijn moeder, maar die van mij is er niet meer. Ook december en januari blijven moeilijke maanden. Dat was de periode waarin mijn moeder opnieuw ziek werd, een tweede herseninfarct kreeg en uiteindelijk overleed. Mijn gezin weet inmiddels dat ik rond die periode vaak somber ben en veel verdriet voel.

Toch probeer ik juist daarom met mijn eigen dochters zoveel mogelijk herinneringen te maken. Mijn moeder werd maar 49 jaar oud en veel herinneringen aan haar stoppen rond mijn twintigste. Daarna zijn er geen nieuwe meer bijgekomen.

Mijn dochters kennen haar niet, maar we praten thuis wel veel over haar. We noemen haar “oma sterretje”. Vooral mijn dochter Evy stelt veel vragen over wie ze was en hoe ze vroeger was. Die vragen beantwoord ik altijd met liefde. Elk jaar op haar verjaardag branden we samen een kaarsje en doen we iets leuks. Ook op haar sterfdag proberen we bewust even weg te gaan.

“Mijn dochters kennen haar niet, maar we praten thuis wel veel over haar. We noemen haar oma sterretje”

Bo

Herinneringen maken

Het verlies van mijn moeder heeft me veranderd. Ik leg nu alles vast van mijn eigen dochters. Foto’s, filmpjes, kleine herinneringen, maar ook antwoorden op vragen die ze later misschien ooit zullen hebben. Ik schrijf bewust dingen op, zodat zij later altijd iets hebben om op terug te vallen.

Wat ik andere ouders wil meegeven, is dat het gemis niet minder wordt. Maar je kunt je kinderen wel iets heel waardevols meegeven door herinneringen tastbaar te maken. Leg momenten vast, schrijf kleine dingen op en bewaar verhalen. Uiteindelijk zijn dat de dingen waar ze zich later aan kunnen vasthouden.”

Dit is een ingezonden verhaal van Bo.