Babyloss Awareness Week

Voor mij is deze week mooi en dierbaar. In 35 weken zwangerschap groeide mijn zoontje Damon, zo gewenst en zo geliefd. Maar zijn hartje stopte plots. De stilte was oorverdovend. En het gemis blijft, elke dag, op de achtergrond aanwezig.

Toen Damon overleed, had ik al een dochter van toen vier. Zij maakte mij moeder, gaf mij zoveel liefde en zorgde voor licht in de donkere dagen.

Na Damon kregen wij opnieuw een mooie dochter – onze prachtige regenboogbaby. Het kindje dat kwam na de storm, met alle kleuren van hoop, liefde en gemis door elkaar heen.

Erover praten was (net zoals elk begin) moeilijk. Want wat zeg je tegen iemand die zijn kind is verloren? En hoe vertel je zelf over iets dat zoveel pijn doet, terwijl je weet dat het voor anderen een ongemakkelijk onderwerp is?

Toch heb ik geleerd dat stilte vaak pijnlijker is dan woorden. Een simpel “ik denk aan je” of “ik weet niet wat ik moet zeggen, maar ik ben er” betekent zoveel meer dan mensen beseffen. Een kaartje, een kaarsje, een berichtje op belangrijke dagen – het laat zien dat ons kind niet vergeten is. Dat hij of zij er mocht zijn, ook al was het maar even.

Tijdens Babyloss Awareness Week worden die gebaren nog duidelijker en makkelijker. Omdat mensen hun verhalen delen, komt er ruimte voor verdriet en erkenning. En zo komt er ook ruimte om stil te staan bij al die kindjes die we moeten missen. Precies dat maakt deze week bijzonder: het besef dat we het samen dragen. Want met mij zijn er helaas heel veel andere (groot)ouders die een kindje moeten missen. En ook zij willen soms erkenning.

❤️🦋 Voor Damon en alle andere kindjes die wij in ons hart moeten dragen. ⭐️💙”