Moesvan2: “Ik hoop dat je voelt hoe rot we dit ook voor jou vinden”

“Lieve Siem,

Vandaag startte je de dag met huilen. Rond half 6 kwam je jammerend uit bed, je had trek. Logisch, want je had de laatste fles rond 23u45 op. Godzijdank slaap je ‘s nachts goed, lukt het je al om 5,5 à 6 uur door te slapen. Daardoor komen papa en mama ook aan hun slaap toe en kunnen we nog enigszins normaal functioneren.

Na de fles heb je ongeveer een half uurtje rechtop op mijn borst liggen slapen tot je begon te hikken en een flinke golf melk terugkwam over ons heen. Die stomme melk belandt altijd precies naast de hydrofiele doek. Ik raakte, zoals altijd, een beetje in paniek en gefrustreerd: waarom kan het nou nooit gewoon een keer een rustige ochtend zijn?! Verdomme.

Jij begint met huilen, ik denk door mijn onrust, en tegelijk groeit mijn frustratie. Het is mijn schuld dat je nu alweer huilt, ik vind het zo rot om te zien en te horen. Je bent zo’n lief, vrolijk en gezellig ventje op de momenten dat je niet huilt. Je hebt zelfs al een paar keer een mooie grote glimlach laten zien, iets wat je zus pas na 16 weken echt deed, wat ons toen ontzettend bezorgd maakte.

Je bent vandaag precies 6 weken oud, dat weet ik zo goed omdat dit moment de afgelopen weken mijn houvast is geweest. Overal waar ik voor advies speurde, werd indirect beloofd dat het na 6 weken allemaal beter wordt. Toen je vanmorgen begon met huilen, zakte de moed me in de schoenen. Natuurlijk wist ik wel dat die belofte een loze was, maar ik had iets nodig om de afgelopen weken aan vast te houden. Tegelijkertijd voel ik een steek in mijn maag, want je bent al 6 weken. Ik had zo graag meer van je genoten de afgelopen 6 weken. Ik had zo graag een fijne introductie voor je zus gehad, in plaats van haar handjes plat op haar oren als ik met jou krijsend in mijn armen door de woonkamer loop.

Ik doe zo hard mijn best om haar net zoveel aandacht te geven als jij, maar het huilen vreet inmiddels zoveel aan ons allemaal dat ik het gevoel heb dat ik moet overcompenseren om het voor haar ook draagbaar te houden.
Ze wil je soms vasthouden, ook terwijl je huilt. Dan drukt ze je tegen zich aan en aait ze met haar hand over je buikje, terwijl ze haar hoofd zo ver mogelijk wegdraait zodat het huilen minder pijn doet aan haar oortjes. Ik weet zeker dat jullie snel dol op elkaar zullen zijn, heerlijk samen kunnen buiten spelen en elkaar kunnen troosten als dat nodig is.

Je viel rond half 8 weer in slaap na een uurtje hard huilen. Ik heb je weer terug in je co-sleeper gelegd en ben zelf ook nog even gaan liggen. Papa is er om 8u uitgegaan met je zus, heeft haar aangekleed en ontbeten. Rond 9u werd je onrustig en heeft hij jou ook naar beneden gehaald voor een flesje. Mama heeft tot 10 uur doorgeslapen. Mama is zo dankbaar dat jij zo’n lieve papa hebt, die zijn handen er niet voor omdraait. Papa is ook ontzettend moe, zit ook met zijn handen in het haar over wat we kunnen doen om jouw ongemak en pijn te verlichten en het huilen te laten stoppen.

Eindeloze speursessies op het internet, twee osteopaatbezoeken, twee types voeding en inmiddels (godzijdank) een doorverwijzing naar de kinderarts verder… We zijn moe, radeloos. En we proberen zo ontzettend hard om te genieten, om alles van deze newborn-fase in ons op te nemen, om alle kleine inieminie dingen aan jou in ons op te nemen. Om de inmiddels lichtgrijs gekleurde wolk niet nog donkerder te laten worden.

Ik voel me vandaag ontzettend schuldig. Bij je zus bleek dat borstvoeding geven niet gaat. Ik wilde het toen al zó graag, maar het lukte niet en dat heeft me mentaal een flinke knauw gegeven. Daardoor besloot ik deze keer: we gaan voor flesvoeding, want ik moest nu mentaal ook sterk blijven voor je grote zus.
Maar als die stomme tieten van mij nou wel gewoon hun werk hadden gedaan. Als mijn vrouwelijkheid nou wel gewoon compleet was geweest, als ik had gekund waar het in de oorsprong voor bedoeld is, dan had jij waarschijnlijk al een stuk minder ongemak gehad. Had je niet telkens alle melk weer teruggegeven, had je geen last gehad van je keel, waren je darmpjes niet ook helemaal uit balans geweest.

Dan hadden we kunnen genieten, dan hadden we een prachtige roze wolk gehad.

Natuurlijk weet ik zelf ook wel dat het niet zo werkt, dat het misschien wel helemaal geen verschil had gemaakt. Maar ergens helpt het me om de situatie te overleven. Ik vind het fijn om “iets” de schuld te geven van dit alles, zodat ik zeker weet dat ik niet boos word op jou, want jij bent de allerlaatste die hier iets aan kan doen.

Lieve Siem,

Mijn tweede hartje. Ik hou zo ontzettend veel van jou. Het lukt niet altijd om volop van je te genieten, maar de momenten dat het lukt stroomt mijn hart over van trots en liefde. Ik hoop dat je voelt hoe rot we dit ook voor jou vinden, dat je niet alleen mijn paniek voelt, maar ook de veiligheid en rust van je vader. Ik hoop dat deze moeilijke dagen vol huilen, spugen en kramp heel snel voorbij zijn. En tegelijkertijd hoop ik dat de tijd stil zal staan, want je wordt zo snel groot en ik wil nog zo graag even van je kleine vingertjes en teentjes genieten, van je schattige minineusje en je lieve oortjes.”