LillySophie88: “Ga ik hier ooit nog uitkomen?”

“Ik ben natuurlijk bezig met trauma therapie, maar ik loop vast. Waar ik had gehoopt mij nu al zoveel beter te mogen voelen, ga ik mij alleen maar slechter voelen op dit moment. Het lijkt wel alsof de therapie ineens alle lades open gooit die ik eerder zo goed heb dicht proberen te houden, niet alleen het verdriet rondom de zwangerschapsverliezen maar ook het feit dat ik me nooit goed genoeg voel of heb gevoeld, ik mij nooit écht gezien heb gevoeld vroeger, alles ligt ineens onder een vergroot glas en door dat alles weet ik me soms geen raad, zoek ik naar een uitweg maar die is er niet, moet ik er doorheen maar wil ik dat niet, moet ik het ondergaan en voelen maar dat doe ik niet. Ik blijf me verstoppen, verschuilen omdat ik niet goed weet wie ik nou echt ben.

Waarom voel ik altijd zoveel, waarom ben ik altijd zo bezig met wat andere doen en wat ik niet heb en zij wel, of hoe ze over mij zouden kunnen denken. Ik ben de weg kwijt en het enige wat ik kan denken is hoe kom ik hier weer uit, ga ik hier ooit nog uitkomen? Ik voel me lam geslagen en er komt niets uit, ik weet dat ik aan de slag moet, therapie moet blijven volgen, naar buiten moet gaan om lekker te gaan wandelen, misschien wel moet gaan beginnen met sporten. Maar waar begin je als aan alles de kracht ontbreekt en blijven zitten op de bank de enige veilige plek is op dit moment.”

Lees ook

LillySophie88: “Ik zie niks kloppen…”