Kiwimastijfs_CLTCSYNDROOM_: “ik gebruikte er ongeveer 24 in twee dagen”

Mijn menstruaties zijn zó heftig dat het mijn hele leven beïnvloedt. Het ging op een gegeven moment zelfs zo ver dat ik luiers moest dragen, omdat normaal maandverband of tampons het simpelweg niet bijhielden. En dan nog… op de ergste dagen gebruikte ik er ongeveer 24 in twee dagen, omdat zelfs dat niet voldoende was. Om nog niet te beginnen over de pijn, waardoor ik ook bijna niks kon. Maar toch moest en deed ik.

Het beperkte me enorm. Even naar de winkel gaan, iets leuks doen met de kinderen of gewoon de deur uit: het werd iets waar ik echt tegenop zag. Niet alleen uit angst, maar ook omdat het eigenlijk een garantie was dat ik zou doorlekken zodra ik naar buiten ging.

Door al dat bloedverlies heb ik al meerdere keren bloedarmoede gehad.

En ja, ook nu zit ik weer vier maanden aan de tabletten om mijn ijzer weer op peil te krijgen. Het is slopend. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal.

Pas toen ik bij een vrouwelijke huisarts terechtkwam, voelde ik me echt gehoord. De hele praktijk bestaat nu uit vrouwen en dat maakte voor mij oprecht een verschil. Zij luisterde, dacht met me mee en nam mijn klachten serieus. Ze nam de tijd voor mij, iets wat ik daarvoor echt heb gemist. De mannelijke huisarts gaf eerder alleen maar aan dat ik meer vlees moest eten. Er werd niet verder gekeken en ik werd afgewimpeld.

Zij was het ook die mij doorverwees naar de gynaecoloog. Daar werd een echo gemaakt, maar daar kwam… niets uit. Geen duidelijke oorzaak. Aan de ene kant misschien fijn, maar aan de andere kant ook frustrerend. Want je klachten zijn er wel degelijk.

De conclusie: een spiraal. Eigenlijk een beetje de laatste optie.

En toen begon het… googelen.

Ik denk dat ik wel honderd horrorverhalen heb gelezen. Pijn, complicaties, ellende. Eerlijk? Het hielp totaal niet voor mijn zenuwen. Integendeel.

Omdat ik slecht tegen het onbekende kan, had ik van tevoren al een filmpje opgezocht van hoe het plaatsen gaat. Dat gaf me gelukkig wat houvast. Weten wat er komt, maakt het voor mij nét iets minder spannend.

Voor de pijn mocht ik 1000 mg paracetamol (zetpil) en 400 mg oplosbare ibuprofen nemen. Tabletten slikken is voor mij al sinds mijn kindertijd geen optie; die komen er binnen 30 seconden weer uit. Dus dit was echt de enige manier.

En toen was het zover.

De tang… die vond ik eerlijk gezegd het vervelendst. Die scherpe uiteinden en het gevoel ervan, dat was niet prettig. Maar ik kreeg een tip van de huisarts: hoesten tijdens het zetten. En gek genoeg hielp dat echt. Tijdens het hoesten voelde ik het bijna niet. Bij het eruit halen bleef alleen één kant van de tang vasthangen. Die zat goed vast. Dit was wel even naar.

De rest van de plaatsing voelde vooral… heel vreemd. Een beetje alsof ik lag te bevallen. Geen fijne sensatie, maar wel te doen. En misschien nog wel het belangrijkste: het was zó voorbij.

Binnen 10 minuten, inclusief uitleg en napraat, stond ik alweer buiten.

Nu zijn we 8 dagen verder. Ik heb nog steeds wat bloedverlies en af en toe krampen. Niet ideaal, maar eerlijk? Het valt me alles mee. Zeker na alle verhalen die ik had gelezen.

Misschien helpt dit verhaal iemand die er ook tegenop ziet. Want ja, het is spannend. Ja, het is ongemakkelijk. Maar het is ook snel voorbij en voor mij tot nu toe zeker niet zo heftig als ik had gevreesd.

En hopelijk… is dit het begin van minder klachten.”