Geen roze wolk: Erin vertelt over haar huilbaby

Het begin: voor de eerste keer moeder

Na een inleiding en een pittige bevalling kwam Erin thuis met haar pasgeboren zoon. Voor het eerst was ze moeder. “Je denkt überhaupt al: wat is me in godsnaam overkomen? Ik besefte me nog maar net dat ik bevallen was. Ik was moeder! Maar thuis begon het gelijk: het huilen. En dat is vanaf dat moment niet meer gestopt.”

Haar zoon huilde vanaf dag één wel twintig uur per dag. “Het was niet gewoon een beetje huilen, maar echt ontroostbaar,” vertelt ze. De kraamzorg bleef langer, maar ook zij wist niet wat er precies aan de hand was. Erin en haar partner probeerden borstvoeding, daarna kunstvoeding, maar niets hielp. “Als hij eindelijk even stil was, doken we met kleren en al op het matras in de woonkamer om een paar minuten slaap te pakken.” De uitputting was enorm. Haar man, toendertijd vrachtwagenchauffeur, kon met zo weinig slaap niet meer veilig rijden en moest thuisblijven. “We probeerden de dagen door te komen, maar het was overleven.”

Als hij eindelijk even stil was, doken we met kleren en al op het matras in de woonkamer om een paar minuten slaap te pakken

Erin Noelle Ameling

Niet gehoord door professionals

Een half jaar lang ging het zo door, dag in dag uit. Nachten bestonden uit korte hazenslaapjes van een paar minuten. Er was bijna geen rust. “Je past je hele leven erop aan en je wereld wordt heel klein. Ik durfde bijna niet naar buiten. Ik ben één keer met hem naar de winkel geweest, maar iedereen staarde me aan. Ik voelde me een slechte moeder. Het was verschrikkelijk.”

Erin en haar man gingen opzoek naar hulp: consultatiebureaus, huisartsen, ziekenhuizen… Maar telkens kregen ze te horen dat huilen “erbij hoort”. “We werden een beetje weggezet als onervaren ouders. In het ziekenhuis werden onze zorgen afgedaan met: ‘Hij heeft gewoon een pittig karakter.’ Of we werden ergens doorverwezen, waar de verpleegster zei: ‘Ja, nou ja, de kinderarts is nu bij kinderen die écht ziek zijn.’ Zo ging het constant. Nergens werden we gehoord. Het maakte ons onzeker en wanhopig” 

Eindelijk hulp

Pas toen ze bijna alle hoop hadden opgegeven, kwam er via een second opinion eindelijk erkenning. Hun zoon werd opgenomen op de “huilbaby-poli”. “Eindelijk waren daar specialisten die wel naar ons luisterden. En toen kwam al vrij snel de oorzaak naar boven: koemelkallergie. Maar voor je dan de juiste voeding hebt, ben je weer weken verder; hij is nog drie keer opgenomen geweest.”

Daarna ging het eindelijk beter. Hij werd langer stil, tevredener. Hij sliep steeds beter. “Maar als we eerder gehoord waren, had dat ons gezin (en natuurlijk hem) ontzettend veel pijn gescheeld.”

Een tweede huilbaby en oude wonden

Toen hun zoon rond zes maanden eindelijk beter sliep, dachten Erin en haar partner dat het ergste achter de rug was. Maar zodra het gezin weer een beetje in een ritme kwam, sloeg de klap pas echt toe. “Ik had te lang op standje overleven gestaan, mijn lichaam trok het gewoon niet meer. Ik belandde in een burn-out,” vertelt ze. De maandenlange slapeloosheid, een verhuizing en de combinatie van werk en studie werden te veel. “Mijn lijf zei letterlijk: nu is het klaar. Ik zocht hulp bij een psycholoog en herstelde stap voor stap.”

Vier jaar na de eerste zwangerschap kregen Erin en haar partner opnieuw een dochter. “Ze was echt een droombaby,” zegt Erin. Twee jaar later volgde Fee, hun derde kindje. Fee was ook een huilbaby, en alles begon opnieuw. “Alle oude gevoelens kwamen terug. Het huilen van Fee triggerde alles van toen. Ik dacht dat ik het afgesloten had, maar dat was niet zo. Ik had veel hulp nodig om dit te verwerken.”

Dit keer werden ze gelukkig sneller serieus genomen. “Door onze eerdere ervaring werden we sneller geloofd. Daardoor was de juiste voeding en medicatie sneller gevonden en ging het met Fee beter toen ze vier maanden was.”

De verpleegster zei: ‘Ja, nou ja, de kinderarts is nu bij kinderen die écht ziek zijn.’

Erin Noelle Ameling

Impact op relatie en gezin

De zware periode zetten ook hun relatie onder druk. “Je hebt alleen elkaar om op te mopperen. We hebben echt slaande ruzie gehad. Toch kwamen we er sterker uit. We hielpen elkaar. Het heeft ons uiteindelijk heel hecht gemaakt.”

De andere kinderen in het gezin wilden ze het liefst zo veel mogelijk beschermen. Maar zij voelden ook de spanning. “Onze oudste, toen zes of zeven, ging voor ons zorgen, bracht glaasjes water. Zo ontzettend lief. Maar je wilt niet dat je kind die verantwoordelijkheid voelt.”

Wat Erin het meest heeft geleerd, is om haar eigen gevoel serieus te nemen. “We hebben ons te vaak laten afschepen. Je vertrouwt op de kennis van professionals, maar je eigen gevoel klopt ook.” Ze raadt andere ouders aan om bij twijfel altijd een second opinion te vragen. “Je hebt er recht op, en het kan een wereld van verschil maken.”

Erin’s verhaal in nieuwe NPO-documentaire

Haar verhaal deelde ze op Instagram, en veel moeders herkennen zich erin. “Het was een opluchting om te merken dat ik niet de enige was. Dat gaf zoveel steun.” Dit leidde tot een documentaire waarin Erin haar verhaal deelt, en hoe deze periode haar kijk op het moederschap veranderde. “Het was gek om al die oude gevoelens weer op te halen. Maar omdat ik EMDR had gehad, stond ik stevig genoeg om mijn verhaal te doen.” 

Ik hoop dat andere ouders, als ze kijken, voelen dat ze niet alleen zijn

Erin Noelle Ameling

De documentaire, vanaf deze week te zien op NPO, volgt drie moeders die hun ervaringen delen over het moment dat het ouderschap hen overweldigde. “Ik haal er veel voldoening uit. Het voelt als een bewijs dat ik sterker ben dan ik dacht. Ik hoop dat andere ouders, als ze kijken, voelen dat ze niet alleen zijn. Dat er hulp is, ook als je denkt dat je nooit uit dat donker komt.”

Lees ook

Als zwanger worden langer duurt dan gehoopt: Yara’s verhaal

Vertrouwen en nieuwe energie

Erin haalt nu veel kracht uit haar ervaring. “Ik heb geleerd mild te zijn voor mezelf. Ik heb gedaan wat ik kon, en dat was genoeg.” Haar belangrijkste boodschap voor andere moeders: “Vraag hulp. Je hoeft het niet alleen te doen. Er is altijd iemand die wil helpen.”

Inmiddels gaat het goed met Erin en haar gezin. Ze maakte een carrièreswitch en werkt nu met baby’s, iets wat ze nooit had verwacht na zo’n intense start. “We zijn nog steeds dolverliefd en een hecht gezin. Dat we elkaar niet zijn kwijtgeraakt, is iets waar ik echt trots op ben.”