Beeld: Canva

Let even op! Deze blog gaat over depressie en een opname in de GGZ en kan heftig zijn om te lezen. Merk je dat het je raakt? Stop dan even en zorg goed voor jezelf.

Heb je zelf sombere gedachten of zit je erdoorheen? Praat erover of neem anoniem contact op met 113 Zelfmoordpreventie via 113 of www.113.nl. Je hoeft hier niet alleen doorheen

“Soms komt er een moment waarop alles simpelweg te zwaar wordt.
Voor mij was dat in januari 2022.

De druk die ik al zo lang met me meedroeg, werd ondraaglijk. Gedachten stapelden zich op, gevoelens werden zwaarder en zwaarder. In een poging om eraan te ontsnappen, nam ik een overdosis.

Maar ergens, diep vanbinnen, was er nog een klein stukje wilskracht over. Net genoeg om mijn huisarts te bellen.

Een collega bracht me naar de huisartsenpraktijk. Vanaf dat moment ging alles snel. Ik werd doorgestuurd naar de spoedopvang van de GGZ en kort daarna opgenomen op de High Intensive Care, de HIC.

Die periode voelt achteraf als een waas. Alsof ik door een dichte mist liep, waarin de dagen in elkaar overvloeiden. Alles draaide om overleven. Gesprekken met hulpverleners, medicatie, wachten… en proberen de uren door te komen.

De medicatie maakte me afgestompt. Alsof iemand het volume van mijn gevoel had dichtgedraaid. Ik voelde me een zombie. Niet echt aanwezig. Niet echt mezelf.

Alles voelde zwaar en onwerkelijk. Soms schreef ik korte zinnen in een schrift, wanneer praten niet lukte. Kleine stukjes tekst om mijn gedachten te ordenen. Op andere momenten liet ik muziek voor me spreken, teksten die woorden gaven aan wat ik zelf niet kon uitleggen.

Ik wil niet lopen in cirkels,
Ik wil alleen een lege weg,
Met paden onbeschreven,
Met woorden nooit gezegd.

Die woorden raakten precies hoe het voelde: vastzitten, gevangen in mijn eigen hoofd.

Op de HIC begon ik met het afbouwen van oxycodon. Dat was een stap waar ik zelf achter stond en waar ik dankbaar voor was. Tegelijkertijd voelde ik me door andere medicatie nog steeds verdoofd. Alsof ik slechts een schim van mezelf was.

In die verdoving zocht ik naar kleine momenten van ontsnapping. Tijdens vrijheden buiten rookte ik soms een joint, of nam iets aan wat een andere cliënt me aanbood. Iets waar ik vroeger altijd bang voor was geweest.

Later hoorde ik dat er amfetamine in zat.

Het gaf me een vreemd soort evenwicht. Even wakker zijn. Even niet alleen maar suf door de medicatie. Het was geen plezier, geen genot. Het was simpelweg een manier om door te kunnen gaan.

Een hulpverlener zei later iets wat me altijd is bijgebleven:
“Ik gebruikte geen drugs, ik misbruikte ze. Alles om maar even niet te voelen.”

Contact met medewerkers probeerde ik zoveel mogelijk te vermijden. Alleen bij het ophalen van medicatie wisselde ik een paar woorden met hen. Kort, beleefd, maar op afstand.

Misschien was het schaamte. Misschien angst. Ik wist het zelf niet eens precies. Ik schaamde me voor hoe ik me soms gedroeg, maar had er tegelijkertijd geen grip op.

De zwaarste momenten waren wanneer ik naar de EBK moest: de extra beveiligde kamer. Wanneer ik onhandelbaar werd, grepen meerdere medewerkers tegelijk in. Ze werkten me naar de grond en hielden me vast, terwijl mijn hart in mijn keel bonsde en mijn adem stokte.

Het voelde vernederend. Beangstigend. Overweldigend.

En toch… voelde het ook veilig.

In de EBK kreeg ik scheurkleding, zodat ik mezelf niet kon verwonden. Voor het eerst in lange tijd voelde ik een duidelijke grens. Iets dat me, hoe vreemd het ook klinkt, even beschermde tegen de chaos in mijn hoofd.

Het was de bodem.”