Celine: “Ik zag hoe mijn zoon werd gepest en voelde me machteloos”

Wat er gebeurde op die gang

Ik voelde de woede in mijn hele lijf.  Het liefst had ik naar het kind geschreeuwd, maar ik weet ook dat ik niet compleet kan uitvallen naar een kind. Ik ben de klas van die jongen ingelopen en heb hem aangesproken. Wat zeg jij nou tegen mijn kind? Hij reageerde lachend dat hij niks had gezegd. Dat maakte me alleen maar bozer. Ik heb gezegd dat ik niet met hem in discussie ga en ik ben blijven wachten op de meester. Die zou het oplossen, maar in mij bleef het malen. Hoe kan een kind zo reageren terwijl er gewoon een volwassene naast staat?

Hoe kan een kind zo reageren terwijl er gewoon een volwassene naast staat?

Celine

Boos en machteloos

Als ouder kan ik hier met mijn verstand niet bij. Een jongen van groep 5 die dit zegt tegen mijn kind, terwijl mijn zoon niets deed. Hij liep gewoon naast mij over de gang. En dan die glimlach erbij, alsof het een grapje is. Ik vraag me dan echt af, waar gaat het mis? Ligt het aan de opvoeding, aan school, of is het een combinatie? Het liefst was ik boos geworden op dat jongetje, maar dat zou me geen haar beter maken. Ik wil niet dat mijn zoon ziet dat je zo reageert.

Wat me het meest is bijgebleven, is hoe hij mijn zoon bij naam riep, met die scheldwoorden erachter en die glimlach. Alsof hij totaal niet inzag dat dit niet oké is. Dan vraag ik me af, doet hij stoer voor anderen, of is dit echt wie hij is?

Het liet me niet meer los

Sinds dat moment zit het constant in mijn hoofd. Alles in mij wil mijn zoon en mijn andere kinderen beschermen. Mijn zoon zegt dat het niet vaker gebeurt… maar is dat zo? Kinderen houden vaak meer achter dan we denken. Mijn zoon is lief. Soms te lief voor deze wereld. Hij wil het goed doen voor een ander en vergeet zichzelf daarin. Ik wil hem respectvol opvoeden, maar ook leren dat hij voor zichzelf mag opkomen. Alleen zit dat niet in zijn aard. En dat maakt hem, hoe pijnlijk ook, een makkelijk doelwit.

School is niet altijd de veilige plek die je hoopt dat het is. Pesten blijft bestaan”

Celine

Trots en toch ook boos

Als ik terugkijk, voelt het dubbel. Ik ben blij dat ik erbij was en dat ik er iets van kon zeggen. Dat ik daarna het gesprek met de meester kon aangaan. Maar tegelijkertijd ben ik zo boos dat dit überhaupt is gebeurd. Ik ben trots op mezelf dat ik rustig ben gebleven en dat ik hopelijk het juiste voorbeeld heb gegeven. Maar het besef is er ook: school is niet altijd de veilige plek die je hoopt dat het is. Pesten blijft bestaan. Ik breng mijn zoon nu toch met een ander gevoel naar school.

Wat ik hoop

Ik hoop dat we hier meer open over kunnen zijn. Pesten, in welke vorm dan ook, is verschrikkelijk en kan een kind echt beschadigen. Misschien speelt het bij ons nu nog niet structureel, maar het stopt niet bij het schoolplein. Via sociale media gaat het vaak gewoon door.

Let op je kind, let op signalen en blijf praten. Ik voel de boosheid, de pijn en het machteloze gevoel, en ik weet dat ik daar niet de enige in ben. Probeer in zo’n situatie rustig te blijven, hoe moeilijk dat ook is, want als volwassenen kunnen we niet uitvallen naar kinderen. Blijft het gebeuren, ga dan via school het gesprek aan met de ouders. Zij zijn verantwoordelijk voor het gedrag van hun kind. Leer je kind dat uitschelden, vernederen en treiteren niet grappig is en dat meelopen met anderen niet stoer is, maar juist iemand helpen wel. Blijf vooral praten met je kind, zodat het zich veilig voelt om alles te vertellen, maar ook met je partner of een vriend(in). Dit soort momenten doen iets met je, en alle gevoelens die daarbij komen kijken, mogen er zijn.

Dit is een ingezonden verhaal van Celine.