Tamara’s baby belandde in Thailand in het ziekenhuis:  “Had mijn moedergevoel me laten zitten?”

Op wereldreis met een baby

De wereldreis kwam niet uit het niets, reizen zat er al langer in. “We hielden er altijd al van om op reis te gaan. En met kinderen zijn we dat blijven doen. Tijdens mijn verlof rolde er ineens een wereldreis uit. We dachten: waarom niet?”

En reizen met een baby? Niet meteen afschrijven. Volgens Tamara is het juist heel relaxed. “Hij heeft melk en zijn ouders nodig. Meer niet. Sterker nog: reizen met zo’n kleintje is heel fijn. In Nederland word je veel meer uit je bubbel gehaald: bezoek, gedoe, afspraken. Op reis zit je juist in een bubbel met elkaar.”

Door het tweepersoonsmatras kon ik gewoon bij Max blijven. Overdag had ik hem in mijn armen en ’s nachts lag hij naast me”

Tamara

Toen werd Max ziek

In Mexico trapten ze hun wereldreis af: samen eten, rondreizen en vooral veel tijd met elkaar. Daarna stapten ze in het vliegtuig richting Thailand, klaar voor het volgende avontuur. Maar ergens tijdens die lange vlucht veranderde alles. “In het vliegtuig kreeg hij ineens hoge koorts. Zeventien uur lang. Paracetamol werkte niet meer en hij begon te spugen. Ik had geen tijd om in paniek te raken, de hele vlucht voelde als één grote waas.”

Bij de overstap in China leek het weer iets beter te gaan. “We twijfelden nog of we daar hulp moesten zoeken, maar we besloten toch door te vliegen naar Thailand. Die plek hadden we juist gekozen vanwege de goede gezondheidszorg.”

Een bacteriële infectie

Tijdens de volgende vlucht knapte Max weer op en was hij weer aan het lachen. Maar eenmaal in Bangkok ging het toch mis. “Hij kreeg weer koorts, dus we zijn meteen naar de dokter gegaan. In het ziekenhuis werd Max direct opgenomen met een bacteriële infectie. De antibiotica sloeg snel aan, maar daarna kwam er nog een klap. “Hij kreeg er ook nog kroep bovenop en moest aan het zuurstof. Dat vond ik echt heftig.”

Tot haar opluchting was de zorg in Thailand ontzettend goed. “Iedereen sprak goed Engels en er was zoveel aandacht. Wat ik ook bijzonder vond: er lag een tweepersoonsmatras op de grond. Daardoor kon ik gewoon bij Max blijven. Overdag had ik hem in mijn armen en ’s nachts lag hij naast me.”

“Hij kreeg er ook nog kroep bovenop en moest aan het zuurstof. Dat vond ik echt heftig”

Tamara

Schuldgevoel 

In het vliegtuig was er geen tijd om te denken. “Je kunt daar niet in paniek raken. Dat heeft geen zin. Je zit in een vliegtuig. Maar daarna begon ik me schuldig te voelen. Dat ik dacht: heb ik het niet goed gezien? Een vriendin zette me weer met beide voeten op de grond. Die zei: je bent wel meteen naar het ziekenhuis gegaan, zelfs toen hij nog lachte. Je moedergevoel was er wél.”

Opnieuw naar het ziekenhuis

De eerste opname duurde een week. Daarna mochten ze weg, maar na een paar dagen in Chiang Mai kreeg Max opnieuw koorts. “We zouden de dag erna vliegen, dus we zijn meteen terug naar het ziekenhuis gegaan. Dit keer bleek hij een virale longontsteking te hebben, waarschijnlijk overgenomen van zijn oudere zus. Pas toen een longarts zijn behandeling aanpaste, zagen we eindelijk vooruitgang. In totaal, met Bangkok erbij, heeft Max bijna drie weken in het ziekenhuis gelegen.”

Schakelen

In zo’n periode sta je niet alleen met een zieke baby, maar ook met twee andere kinderen die óók aandacht nodig hebben. “Mijn man en ik wisselden elkaar af. Er was er altijd een bij Max en een bij de meiden. In de weken dat hij in het ziekenhuis lag, zagen we elkaar vooral als we wisselden. Mijn man was echt een rots. Waar ik soms heel emotioneel kan worden, hield hij me rustig.”

De meiden konden niet de hele tijd in een ziekenhuiskamer zitten. “We deden om en om leuke dingen met hen. Een avondmarkt, speeltuinen, een café met een springkussen… we probeerden het zo normaal mogelijk te maken. Voor ons was dat ook goed. Je hoofd is daar, maar het was soms ook fijn om even afgeleid te zijn.”

Dubbel pech, geen spijt

Inmiddels is max zeven maanden en gaat het goed met hem. De ziekenhuiservaring heeft hun gezin uiteindelijk sterker gemaakt. “We zijn hier samen doorheen gegaan. Maar het was ook gewoon heel zwaar. Dit was niet hoe we ons deze reis hadden voorgesteld.”

De belangrijkste boodschap die ze wil meegeven: laat je niet tegenhouden door angst. “Ik hoop echt dat mensen niet denken: oh, je moet dus niet gaan reizen. In Nederland had Max ook ziek kunnen worden. Hij gaat naar de opvang, daar had hij ook van alles kunnen oplopen. Dit was gewoon dubbel pech. Als ik het nog een keer zou kunnen doen, had ik het weer gedaan. Sterker nog: we zijn de volgende reis alweer aan het plannen! Angst mag ons niet tegenhouden om de wereld te ontdekken en herinneringen te maken.”

Meer van hun reizen en reistips zien? Tamara deelt hun avonturen en tips voor reizen met kinderen op Instagram via @lemmenstravelfamily.