Beeld: bonnyyyyyy

Nova Mulder

Redacteur

““Nu ben ik echt weer grote zus.”
“Mama, als Sofie doodgaat… krijgen we dan weer een nieuw zusje?”
“Mama, ik vind het zo eng dat Sofie huilt.”
(Ze komt dus ’s avonds of ’s nachts ook bij ons in bed als haar zusje huilt.)

Zomaar wat hersenspinsels van een kind van zes…
Bijzonder hoe dat gaat.

Helaas hebben we geen makkelijke start gehad met Sofie. De eerste nacht dipte ze al in haar bloedsuiker. In de kraamweek viel ze veel af, spuugde ze veel en op dag vijf werd ze ook suf. Een ziekenhuisopname voor een weekend volgde. Voor ons was het duidelijk: oké, prioriteit is aankomen en het spugen stoppen. Voor haar grote zus was het vooral een reden om zich nog niet te hechten.

Na drie dagen ziekenhuis mochten we weer naar huis. Helaas speelde er al snel (verborgen) reflux op en bleef het aankomen lastig. Ze was een heel tevreden meisje, maar had ook flinke krijsbuien. Na acht weken werden we opnieuw opgenomen. Gelukkig werd na vier dagen de oorzaak duidelijk: het norovirus. In totaal hebben we acht dagen in het ziekenhuis gelegen.

Voor ons ontzettend vervelend, maar voor haar zus ook een soort flashback.
Niet goed begrijpen wat er gebeurt, haar zusje ziek zien… en weer bij opa en oma slapen (in ieder geval die eerste nacht).

Na deze ziekenhuisopname begon het hechten van Lotte aan Sofie gelukkig beter te gaan. Ze is een onwijs trotse zus en doet het heel goed met Sofie.

Wel is ze nog heel voorzichtig. Je merkt dat het heftige huilen van Esmee destijds, van de pijn, nu weer naar boven komt als Sofie ook zo intens huilt. En geef haar eens ongelijk.

Het is bijna twee jaar geleden…
Twee jaar geleden dat wij ons meisje moesten laten gaan.

Deze periode geeft mij een onrustig gevoel. Foto’s van normale, dagelijkse momenten die ze voor het laatst deed. Beelden die ineens weer opduiken, dat intense huilen… en dan te beseffen dat we op deze dag het ziekenhuis in gingen, en dat ze komende zondag al is overleden.

Zaterdag gaan we naar Avonturenboerderij Molenwaard om naar Esmee haar boom te gaan.
Zondag doen we waar we die dag behoefte aan hebben. We gebruiken onze energie voor de mensen die ons steunen, die ons dierbaar zijn ♡

Voor ons geen vrolijk Pasen.

Voor ons is het een Pasen met gemengde gevoelens. We hebben er geen zin in.
En om het nog moeilijker te maken: Pinksteren betekent bij ons kermis. Laat Esmee haar verjaardag dit jaar nou precies in dat weekend vallen.

Wij vluchten naar Landal Rabbit Hill en vieren daar haar verjaardag.
Ons meisje zou gewoon al vijf jaar moeten worden.

(En voor de inbrekers: maak je geen zorgen, er is gewoon oppas in huis.)”