Na haar herseninfarct werd Kiona moeder: “Ik twijfelde of ik goed genoeg was”

Mijn leven stond ineens stil

“Het was 2019. Ik was 29 jaar en volop bezig met mijn leven en mijn toekomst. Ik had nooit verwacht dat mijn leven van het ene op het andere moment volledig zou veranderen.

Ik merkte dat er iets niet klopte. Mijn lichaam voelde anders en ik kreeg klachten die ik niet goed kon plaatsen. Je denkt op je 29e niet dat zoiets jou kan overkomen. Een herseninfarct hoort in mijn hoofd bij oudere mensen, niet bij een jonge vrouw die midden in het leven staat.

Uiteindelijk bleek dat ik een herseninfarct had gehad. Dat moment veranderde alles. Van de ene op de andere dag werd mijn leven niet meer bepaald door plannen en dromen, maar door onderzoeken, ziekenhuisafspraken en revalidatie.

Wat veel mensen niet zien, is dat het herstel niet stopt wanneer je weer naar huis mag. Ik kreeg te maken met niet-aangeboren hersenletsel (NAH), met onder andere extreme vermoeidheid, overprikkeling en het moeten leren omgaan met een lichaam en brein dat anders reageerde dan vroeger. Ik moest opnieuw leren wie ik was. En juist in die periode ontstond ook de wens om moeder te worden.

“Er waren momenten waarop ik twijfelde aan mezelf. Doe ik het wel goed genoeg als moeder? Kan ik mijn kind geven wat hij nodig heeft?”

Kiona

Moeder worden na mijn herseninfarct

Moeder worden was voor mij nooit een grote wens, tot ik de juiste partner ontmoette. Toen ik na mijn herseninfarct moeder werd, voelde dat daarom extra bijzonder. Het herseninfarct zette mijn werkleven stil en dwong mij na te denken over wat ik echt belangrijk vond.

Ik wilde de moeder zijn die ik voor ogen had: betrokken, liefdevol en aanwezig. Maar mijn lichaam en mijn brein werkten niet meer zoals vroeger. Ik moest accepteren dat ik sneller moe was, dat prikkels soms te veel werden en dat ik mijn energie bewuster moest verdelen. Er waren momenten waarop ik twijfelde aan mezelf. Doe ik het wel goed genoeg als moeder? Kan ik mijn kind geven wat hij nodig heeft?

Toen keek ik op een dag naar mijn zoon. Hij zag geen vrouw met hersenletsel, geen vermoeidheid of iemand die extra rust nodig had. Hij zag gewoon zijn mama. Hij liet mij zien dat een goede moeder niet degene is die alles perfect kan, maar degene die liefde geeft, aanwezig is en doet wat binnen haar mogelijkheden ligt.

Ik heb geleerd dat zorgen voor mijn kind ook betekent dat ik goed voor mezelf moet zorgen. Rust nemen, hulp accepteren en luisteren naar mijn lichaam zijn geen tekenen van zwakte, maar juist manieren om er voor mijn kind te kunnen zijn.

Een onzichtbare beperking

Door de blijvende gevolgen van mijn herseninfarct ben ik volledig arbeidsongeschikt verklaard. Dat was moeilijk, omdat werk mij structuur, sociale contacten en het gevoel gaf dat ik kon bijdragen. Ik heb afscheid moeten nemen van het leven dat ik vóór mijn herseninfarct had.

Ook mijn omgeving veranderde. Omdat mijn beperking grotendeels onzichtbaar is, worden mijn klachten regelmatig vergeleken met ‘gewone’ vermoeidheid. Dan hoor je bijvoorbeeld: “Ik ben ook weleens moe.” Dat voelt alsof de impact van NAH wordt onderschat. Het is niet zomaar moe zijn; het is leven met een brein dat blijvend anders functioneert.

Mijn sociale kring is kleiner geworden, maar de mensen die zijn gebleven, betekenen alles voor mij. Mijn ouders, partner, zoon en beste vriendin kennen mijn goede en minder goede dagen en accepteren mij zoals ik ben.

“Mijn leven liep totaal anders dan ik ooit had verwacht, maar dat betekent niet dat mijn dromen zijn verdwenen”

Kiona

Ik ben meer dan mijn hersenletsel

Nu, jaren later, ben ik opnieuw zwanger. Dat maakt alles extra bijzonder, maar ook spannend. De angst is er soms nog steeds, omdat ik weet wat mijn lichaam en brein al hebben doorgemaakt. Tegelijkertijd voel ik vooral vertrouwen en dankbaarheid.

Als ik één boodschap mag meegeven, dan is het dat een herseninfarct iedereen kan overkomen, ook als je jong bent. Je hoeft niet te voldoen aan het perfecte plaatje. Mijn leven liep totaal anders dan ik ooit had verwacht, maar dat betekent niet dat mijn dromen zijn verdwenen.

Mijn herseninfarct heeft veel veranderd, maar het heeft mij niet gedefinieerd. Ik ben meer dan mijn hersenletsel. Ik ben partner, dochter, moeder, auteur en vooral iemand die, ondanks alles, blijft geloven in de kracht van het leven.”

Met haar boek KioNAH – meer dan hersenletsel hoopt Kiona anderen een hart onder de riem te steken en meer begrip te creëren.