Beeld: Persoonlijk
Milicaschrijft: “Hoe co-ouderschap mij een betere moeder maakte”
“Co-ouderschap is niet iets waar de meeste mensen naar streven. Vaak hoop je op een gelukkig gezinnetje, huisje, boompje, beestje. Maar wat als het leven niet zo loopt? Ga je dan bij de pakken neer zitten of maak je er het beste van? En is dat zo makkelijk gedaan als gezegd? Ik koos het tweede, maar liep tegen hele andere obstakels aan dan ik dacht. Ik had een boel wel voorzien, zoals dat de planning en zorgverdeling lastig zou zijn, dat het missen van moeilijk zou zijn, maar er waren ook een aantal dingen die ik niet per se zag aankomen. Dat co-ouderschap mij een leukere en vooral betere moeder zou maken, bijvoorbeeld. En de schaamte en het schuldgevoel dat dit met zich mee zou brengen.
Het begin was wennen. Gelukkig ging de verdeling over het algemeen soepel en begon het met een dag, dan een nacht, dan een dag langer etc. Zo kon niet alleen onze dochter, maar ook ik, wennen aan de tijd zonder elkaar. Ondanks dat, was het vaak moeilijk, en soms ontzettend pittig. Maar al snel probeerde ik te schakelen, de situatie zo om te denken dat we er beide iets aan zouden hebben. In het begin betekende dat vooral dat ik meer tijd voor mijzelf had. Ik was toen nog ontzettend zoekende naar de ‘nieuwe’ mij. Deed klusjes die makkelijker zijn zonder kind in de buurt, bracht veel tijd door met mijn vrienden en zocht naar alles wat mij blij maakte.
Na een tijd van proberen, vallen en opstaan, heb ik nu het idee dat ik mijzelf gevonden heb. Mijn ‘spark’ is er momenteel niet, maar ik heb wel een idee van hoe ik die terug kan krijgen. Daarnaast heb ik een heel duidelijk en concreet beeld van wat ik wil, wie ik wil zijn en wat voor moeder ik wil zijn. De tijd dat mijn dochter bij haar vader is, gebruik ik daarom zo efficiënt mogelijk. In deze weken werk ik meer, zie ik mijn vrienden, studeer ik binnenkort weer en doe ik eigenlijk alles wat mij gelukkig, beter en sterker maakt. Zo kan ik in de weken dat zij bij mij is, minder werken, langzamer bewegen, meer in het moment leven.
Opgebiecht: ik heb spijt dat ik ben getrouwd
Het schuldgevoel komt doordat ik mezelf soms verwijt dat ik tijd alleen nodig heb om te kunnen functioneren zoals ik wil, om de beste moeder te kunnen zijn die ik kan zijn. Maar het is wel hoe het is. En daarover, deel ik later graag meer.
Liefs <3″
PRAAT MEE MET ANDERE Mama’s in de community
Kom in contact met (aanstaande) ouders, word lid van een geboorteclub en blijf op de hoogte van de ontwikkeling van je kind.
Daantjeslife: “IVF en overgewicht in Nederland, eindelijk een JA!”
Charlotte ziet op de kinder-IC elke dag hoe kwetsbaar een kinderleven is: nu komt ze samen met collega’s in actie
Melanie had een postnatale depressie en een huilbaby: “Zonder dat heldere moment, had ik hem uit het raam laten vallen”