Mijnmomlife: “Ik doe het alleen, maar nooit zonder liefde”

Trots op mijn gezinnetje, ik ben een alleenstaande moeder van twee wondertjes. Aaron is na een jarenlange fertiliteits-traject geboren, mijn ivf-wonder en het onmogelijke gebeurde afgelopen jaar. Ik was zwanger…

Soms is het zwaar in mijn eentje, maar het is ook mooi. Chaotisch en liefdevol. Mijn grootste drijfveer om door te gaan zijn mijn kinderen. Alles doe ik voor hen. Als ik naar mijn kinderen kijk krijg ik duizend liter energie terug.

Mensen vragen weleens:

“Oz, hoe doe je dat in je eentje? Hoe blijf je overeind?”

Vanuit liefde. Liefde voor mijn kinderen. Mijn drijfveer. Mijn alles. Ik doe het voor hun.

Soms hoor ik ook:

“Ik had het niet gekund hoor. Zonder partner of vader, hoe zorg je voor een baby? Dat kan toch niet?”

Ik vraag dan:

Lukt het vrouwen mét partner altijd wel?

Meer dan de helft van de vrouwen die ik ken, draagt het grootste deel van alles zelf: werk, huishouden, planning én de zorg voor de kinderen. Vaak zijn hun mannen moe van het werk of moeten ze naar de voetbal of naar vrienden. Er ontstaan ergernissen. Dat begrijp ik ergens ook. In zekere zin heb ik het ook makkelijker als ik daar aan denk. Ik verwacht niets van iemand. Ik doe het zelf. Mijn eigen leven. Mijn eigen verantwoordelijkheid. Mijn eigen baby. Zonder verwachtingen van een ander heb ik ook minder ergernissen. Natuurlijk waren sommige dingen makkelijker geweest met een partner of familie om mij heen. Bijvoorbeeld extra werken of spontaan een avondje naar de bioscoop. Maar verwachtingen brengen ook druk met zich mee. Mijn mindset is nu rustiger.

Ik moet het toch doen, linksom of rechtsom. Het komt goed. Mijn baby doet het goed. Mijn wonder. Mijn meisje is nu iets meer dan twee maanden oud en we zijn helemaal verliefd op haar. Haar broer is zó zorgzaam en lief voor zijn kleine zusje. Dat raakt me elke dag opnieuw.

Ik mag van geluk spreken met zulke prachtige kinderen. Zwanger worden was voor mij nooit vanzelfsprekend. Rond mijn 15e hoorde ik al dat natuurlijk zwanger raken voor mij bijna onmogelijk was. Twee/drie jaar geleden werd dit opnieuw bevestigd door een arts, de kansen waren toen nog kleiner geworden. Ik had me erbij neergelegd. Ik zou genieten van het leven met mijn zoon. Dankbaar was en ben ik voor hem. Als ik ooit nog een kinderwens had, kon ik aan de bel trekken. Er liggen immers nog bijna een dozijn embryo’s in de vriezer en ik heb een ‘GO’ in mijn dossier, dus elk moment mag ik voor een terugplaatsing. Mijn oudste is mijn IVF-wonder, na een jarenlang fertiliteits-traject.

Een jaar nadat de arts dit zei, bleek ik ineens zwanger.

Ik dacht:

Is dit echt?

Mijn hoofd zat vol vragen.

Hoe dan? Dit kan toch niet?

Misschien was het een fout-positieve test.

Dus ik testte opnieuw.

En opnieuw.

En opnieuw.

Alles bleef positief.

Daarna kwam de angst.

Wat als het misgaat?

Voor mijn zoon heb ik namelijk een miskraam gehad. Die angst bleef daardoor bij beide zwangerschappen. Maar tijdens deze zwangerschap probeerde ik ook bewuster te genieten. Het zwanger zijn… Wat vond ik dat een bijzonder en fijn gevoel. Ik gun iedereen dat gevoel die een kinderwens heeft. Toen was ze daar.

Een wonder. Mijn wonder. Mijn meisje.

Soms vragen vrienden of ik een derde wil. Het liefst had ik er vier gehad. Maar ik ben alleen. Mijn oudste heeft het geluk met een goede vader. We hebben een fijne co-ouderschapsregeling. Maar verder draag ik alles zelf. Dus voor nu denk ik daar niet aan. Mijn focus ligt bij mijn gezin zoals het nu is. Verder zie ik wel wat voor moois het leven ons nog gaat brengen.

Ik doe het alleen, maar nooit zonder liefde 💛

Binnenkort meer over ons verhaal“