Danique wilde alleen moeder worden: “Ik dumpte hem en maakte een afspraak bij de kliniek”

Geen man, wel een kind

“Ik heb het altijd gezegd: als ik niet de juiste man tegenkom, dan doe ik het gewoon zelf. Mijn vriendinnen droomden van een gezin met een partner erbij. Ik droomde van een kind. Gewoon een mini-gezin met z’n tweeën, lekker overzichtelijk. Ik zag vooral voordelen. Geen discussies over opvoeding, geen gedoe met co-ouderschap en nul procent kans dat ik mijn kind ooit moet delen. Klinkt misschien egoïstisch, maar zo voelde het voor mij niet. Ik wist gewoon heel duidelijk wat ik wilde.

Op een gegeven moment merkte ik dat ik verkeerd aan het daten was. Ik zat tegenover iemand en dacht: vind ik hem eigenlijk wel echt leuk? Of ben ik gewoon aan het solliciteren naar een vader voor mijn toekomstige kind?  Dat voelde verkeerd. Ondertussen kregen mijn vriendinnen kinderen en ik wilde ook die fase in. Samen wandelen met kinderwagens, appen over slapeloze nachten, onze kinderen samen zien opgroeien.

Tijdens een nachtje alleen naar zee (want iedereen weet dat je daar de beste levensbeslissingen neemt) werd het plan geboren.  Alles viel op zijn plek. Ik dumpte de man met wie ik toen aan het daten was en besloot serieus te onderzoeken hoe ik dit in mijn eentje kon doen.

“Alles viel op zijn plek. Ik dumpte de man met wie ik toen aan het daten was en besloot serieus te onderzoeken hoe ik dit in mijn eentje kon doen”

Danique

Donor kiezen

Eigenlijk was ik al langer bezig met voorsorteren op dit leven. Toen ik mijn appartement kocht, wist ik: dit is de eerste stap richting stabiliteit. Ik wisselde ook van baan. Van de evenementensector naar het onderwijs. Niet alleen vanwege mijn kinderwens trouwens, ik werk oprecht graag met kinderen, maar het gaf me wel meer rust en regelmaat. Ik besprak mijn plan met mijn familie, want ik wist ook: alleen moeder worden betekent niet dat je alles letterlijk alleen moet doen. Een goed vangnet is geen luxe, maar noodzaak.

Daarna ging het snel. Afspraak bij de kliniek, donor kiezen, formulieren invullen. En bij poging twee was ik zwanger! Iets waar ik nog elke dag dankbaar voor ben. De zwangerschap verliep goed. De bevalling uiteindelijk ook, al ging daar wel een pittige inleiding van vier dagen aan vooraf. Maar daarna begon pas het echte avontuur.

Uitgeput

In mijn hoofd had ik bedacht dat ik alles zelf zou doen. Dit was tenslotte mijn keuze geweest, dus ik moest het ook zelf kunnen. Alleen werkte het in de praktijk niet helemaal zo. Mijn zoon Don huilde veel in het begin en ik was compleet uitgeput. Maar ik wilde dat niet toegeven. Tot mijn moeder eerder dan ikzelf zag hoe moe ik eigenlijk was. Dat moment vergeet ik nooit meer.

Ze bleef slapen zodat ik een paar uur achter elkaar kon slapen terwijl zij het nachtflesje gaf. Achteraf besef ik pas hoeveel verschil dat maakte. Langzaam kreeg ik meer vertrouwen. Ik leerde Don beter kennen en hij mij ook. We vonden steeds meer onze draai samen.

“Aan andere ouders die dit herkennen wil ik vooral zeggen, luister naar jezelf. Uiteindelijk weet je vaak allang wat goed voelt”

Danique

Nooit echt alleen

Aan andere ouders die dit herkennen wil ik vooral zeggen, luister naar jezelf. Uiteindelijk weet je vaak allang wat goed voelt.

Inmiddels is Don twaalf weken oud en geniet ik enorm van hem. Natuurlijk zijn er zware momenten, maar ik voel me steeds zekerder als moeder. Wat dit hele proces me vooral heeft geleerd, is dat hulp accepteren geen zwakte is. Ik weet nu nog beter op wie ik kan bouwen. Mijn familie heeft echt een gigantische rol gespeeld in deze eerste maanden.

Dus ja, bewust alleenstaand moederschap. Alleen… toch ook weer niet helemaal.”

Dit is een ingezonden verhaal van Danique.